ไม่ง่ายที่จะรับมือให้ข้าช่วยท่านควบคุมพวกนางดีหรือไม่พี่ชายท่านปล่อยข้าไปได้หรือไม่”
ในที่สุดด้านหลังก็มีการเคลื่อนไหวเสียงแหบห้าวก็ถามว่า “อ้อ เจ้าจะช่วยข้าอย่างไร”
โหวเหลียงตอบ “ไม่ยากเลย อาหารของพวกนางข้าเป็นคนจัดการ หากข้าใส่ยาเข้าไป…ถึงตอนนั้นท่านก็สามารถทำในสิ่งที่ท่านต้องการได้” พูดจบก็หัวเราะ
คนข้างหลังเงียบผ่านไปครู่หนึ่งถึงได้ยินเขาพูดว่า “ได้ แต่เจ้าต้องใช้ยาพิษลับของข้าก่อนไม่เช่นนั้นข้าไม่เชื่อเจ้า”
โหวเหลียงมีสีหน้าสับสนในที่สุดเขาก็กัดฟันพูดออกไป “ได้! แต่ท่านต้องรักษาคำพูดด้วย! เงินกับสตรีข้าไม่ต้องการข้าแค่ต้องการชีวิตนี้…อา! อุก!”
จู่ๆ คนด้านหลังก็ยื่นมือออกมายัดบางอย่างเข้าปากเขาจากนั้นใช้แรงตบให้เขากลืนลงไป โหวเหลียงตื่นตระหนกเขาโก่งคอเพื่ออาเจียน
กริชจากที่อยู่ข้างหลังถูกดึงกลับ โหวเหลียงจะอาเจียนออกมา แต่ก็อาเจียนไม่ออก เขาเงยหน้าขึ้นและเห็นใบหน้าซีดเซียวแห้งเหี่ยว
คนผู้นี้น่าจะอายุห้าสิบแล้วเขาสวมเสื้อหนังแกะเก่าๆ เหมือนคนเลี้ยงสัตว์ที่ยากจนในทุ่งหญ้า ผมของเขาเป็นสีเทาใบหน้าของเขามีรอยย่นลึก และดวงตาของเขาดุร้ายราวกับหมาป่า
“ได้ พี่ชาย!” โหวเหลียงพูดตะกุกตะกัก
อายุห้าสิบเศษ แต่เพราะไม่ได้ดูแลตนเองมาอย่างดีจึงดูเหมือนคนแก่ แต่บุรุษผู้นี้ดูเลือดเย็นอำมหิตกว่าโจรที่ดุร้ายที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา
เขาฆ่าได้ เขาฆ่าคนได้จริงๆ! เหงื่อผุดเต็มแผ่นหลังของโหวเหลียง
คนผู
