ีเสียงลากยาวดังขึ้น ตัวฝูกระโดดขึ้นสกัดกั้นกริชที่พุ่งแทงเข้ามาและฟันข้อมือของเชื่งชีอย่างไม่ลังเล
เชิ่งชีตกใจ แต่โชคดีที่เขาระวังตนเองอยู่ตลอดจึงหมุนตัวกลับได้ทัน
แต่ที่น่าเสียดายก็คือตัวฝูมีพลังมากเกินไปเขารู้สึกชาที่มือจนไม่สามารถถือกริชต่อไปไว้ได้ โชคดีที่เขาหันกลับมาเตะทันเวลา และเตะกริชในมือของตัวฝูออกไป
ทั้งสองประมือกันอย่างรวดเร็ว เพลงยุทธ์ของเชิ่งชีนั้นยอดเยี่ยมและเก่งกาจกว่าตัวฝูมาก แต่ตัวฝูมีพลังมหาศาลกำลังภายในพลุ่งพล่านเพิ่มขึ้นจนอีกฝ่ายไม่สามารถเอาเปรียบได้
ทั้งสองต่อสู้กันตัวต่อตัวล้วนไม่มีใครยอมใครจนต่างฝ่ายต่างล่าถอยออกมา
เชิ่งชีมองนางด้วยความรู้สึกประหลาดใจ “เจ้าไม่ได้ดื่มน้ำนั่นหรือ”
“เคยได้ยินหยกเสวียนหมิงหรือไม่” เสียงที่ไม่ใช่ของตัวฝูดังขึ้นช้าๆ
เชิ่งชีหันหัวกลับไปมอง และเห็นหมิงเวยค่อยๆ ลุกขึ้นจากกองหญ้าใบหน้าของนางยังคงซีดเผือด แต่สติของนางยังคงชัดเจน
นางมองเชิ่งชีด้วยรอยยิ้ม “พี่ชีสุขุมจริงๆ แม้ข้าจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ก็ยังเลือกที่จะวางยาพิษก่อน อ้อ ไม่สินั่นไม่ใช่พิษ แต่เป็นยาพิเศษของท่านใช่หรือไม่ ยานี่ทำให้คนไม่สามารถใช้กำลังภายในได้ ยาชนิดนี้หยกเสวียนหมิงสามารถถอนได้พอดีเลย”
…………..
