งกำกระบี่ยาว สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ แต่สุดท้ายเขาก็ควบคุมตนเองไว้หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พูดขึ้นว่า
“ท่านปล่อยพวกเขาไปข้าจะเป็นตัวประกันแทนเอง”
ทันทีที่เขาพูดจบทหารของเขาก็ตะโกนว่า “ไม่ได้นะขอรับองค์ชาย! ชีวิตของท่านมีค่ามากกว่าพวกเขา ท่านจะแทนที่พวกเขาได้อย่างไร”
“หากต้องไปละก็ข้าน้อยไปแทนเองขอรับ!”
“ไม่ ข้าน้อยไปเองขอรับ!” กลุ่มหูเหรินแย่งกันเอง
หมิงเวยที่อยู่ในกระโจมหุบยิ้ม “น่าสนใจ ข้านึกว่าองค์ชายเรียนรู้วัฒนธรรมจงหยวนเพียงเพื่อความสนุก แต่ท่านช่างมีคุณธรรมจริงๆ แต่องค์ชายคิดว่าข้าโง่เช่นนั้นเลยหรือ ในเรื่องวรยุทธ์ท่านไม่ได้ด้อยไปกว่าข้ายิ่งกว่านั้นในแง่ของความแข็งแกร่งทางร่างกาย ข้าเป็นเพียงสตรีผู้อ่อนแอจะไปเทียบกับหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ได้อย่างไร จับท่านเป็นตัวประกันมีแต่ทำให้ตัวเองเสียเปรียบซะเปล่า”
“แล้วท่านจะให้ทำอย่างไร” ซูถูแทบรอไม่ไหวที่จะถือกระบี่เข้าไปฟันร่างของนางออกเป็นชิ้นๆ
เกลียดก็เกลียด ในตอนแรกที่ถูกนางเล่นละครหลอกไม่คิดว่าแม่นางที่ดูบอบบางผู้นี้จะมีจิตสังหารที่รุนแรงเช่นนี้
หากนางไม่จงใจยั่วยุบางทีเขากับองค์หญิงหย่งชิงอาจบรรลุข้อตกลงที่จะรวมแปดเผ่าเป็นหนึ่งเดียว แล้วค่อยๆ ปราบปรามหัวหน้าเผ่าอื่นเพื่อที่จะบรรลุเป้าหมายที่ไม่ใช่การนองเลือด
ตอนนั้นขอเพียงรวมแปดเผ่าเป็นหนึ่งได้พวกเขาก็สามารถสร้างกองกำลังอันทรงพลังเคลื่อนกองทหารไปทางทิศใต้และให้การสนับสนุนได้
แต่ตอนนี้
