มีผู้คนเสียชีวิตไปจำนวนมาก และพวกเขาทั้งหมดเป็นนักรบที่เก่งที่สุด สร้างความอาฆาตแค้นให้แก่กันซึ่งไม่รู้ว่าต้องใช้เวลากี่ปีถึงจะคลี่คลาย
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ซูถูก็รู้สึกเจ็บใจ
ทั้งแปดเผ่าในเป่ยหูรวมกันมีกี่คนเพราะพวกเขามีความกล้าหาญมากพอ หากมารวมตัวกันก็มีกองกำลังนับหมื่นมีความกล้ามากพอที่จะลงไปเคาะประตูทางใต้ แต่เนื่องจากประชากรมีน้อยจึงแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเกณฑ์ทหารมากกว่าแสนนาย อาจต้องใช้เวลาสิบปีในการชดเชยนักรบชั้นยอดที่อยู่รอบกายหัวหน้าเผ่านับหมื่นคน!
เสียงของหมิงเวยดังออกมา “ข้าจะทำอะไรได้แค่โปรดให้องค์ชายให้ข้าได้หลบหนี เพราะชีวิตที่ผ่านมาไม่ง่ายข้าเลยมีความหวงแหนชีวิตเล็กๆ นี้”
ซูถูสูดหายใจเข้าลึกๆ และพูดว่า “แม้ครั้งนี้ข้าจะปล่อยท่านไปท่านก็หนีไปได้ไม่ไกล เส้นทางของพวกท่านถูกเปิดเผยแล้วไม่ต้องใช้ความพยายามมากมายในการตามหาท่านเลย”
“หนีไปได้ครั้งหนึ่งก็นับเป็นหนึ่งครั้ง!” น้ำเสียงของหมิงเวยเต็มไปด้วยความเศร้า “หากหนีไม่พ้นจริงๆ ก็เอาเลือดของข้าละเลงบนทุ่งหญ้าได้เลย บางทีวันหนึ่งจิตวิญญาณของข้าอาจสามารถเห็นชื่อเสียงขององค์ชายแผ่กระจายไปทั่วทุ่งหญ้า สร้างผลงานมากมายนับไม่ถ้วนก็เป็นได้”
รู้อยู่แล้วว่าสตรีผู้นี้เต็มไปด้วยคำโกหก ซูถูที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ก็รู้สึกสั่นไหวอย่างอธิบายไม่ถูกความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของเขา…
เขาตั้งสติและพูดว่า “พูดมาท่านมีเงื่อนไขอะไร”
“องค์ชายมีเมตตาจร
