ิงๆ ดูเหมือนว่าท่านจะรู้แก่นแท้ของหลักคุณธรรมมาปกครองแล้ว” คำสรรเสริญของหมิงเวยลอยออกมาจากกระโจมแล้วเสนอเงื่อนไขบางอย่างโดยไม่ลังเล “ท่านกับทหารของท่านถอยห่างไปจากที่นี่ยี่สิบลี้จนกระทั่งฟ้าสว่างค่อยกลับมา เมื่อถึงเวลานั้นพวกเขาทั้งครอบครัวจะปลอดภัย”
“ได้” ซูถูรับปากแล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “หากท่านผิดสัญญาข้าจะไล่ตามท่านไปที่จงหยวน จะฟันท่านออกเป็นหมื่นๆ ชิ้น!”
หมิงเวยยิ้ม “การตายเช่นนี้ไม่น่ามองเท่าไรนัก องค์ชายวางใจเถอะ”
“ได้!” ซูถูพ่นลมหายใจแล้วยกแส้ขึ้น “ถอยไปยี่สิบลี้!”
“องค์ชาย…” ซูถูเหลือบมอง
หัวหน้าทหารจึงได้แต่ตอบว่า “ขอรับ”
แล้วกลุ่มคนหลายสิบคนก็หันหัวม้าออกไป และในเวลาไม่นานพวกเขาก็ห่างไกลออกไปในระยะทางยี่สิบลี้
ซูถูไม่รู้สึกง่วงเลยแม้แต่น้อยได้แต่นั่งหน้ากองไฟกลางดึกเพื่อรอเวลาผ่านไป
จนกระทั่งฟ้าสางเขากระโดดขึ้นบนหลังม้า “ไป!”
แล้วพวกเขาทั้งหมดก็มุ่งหน้าไปอย่างรวดเร็วในที่สุดก็เดินทางมาถึงทะเลสาบที่ไปมาเมื่อวาน
พระอาทิตย์เพิ่งขึ้นส่องแสงบนพื้นผิวอันเงียบสงบของทะเลสาบนั่วเจีย ผิวน้ำเป็นประกาย เสียงนกร้อง ทุกอย่างดูเงียบสงบ
ซูถูยกกระโจมขึ้น และเมื่อเขาเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นภายในก็รู้สึกโกรธจนแทบทำทะเลสาบแห้งเหือด
“องค์ชาย” ทหารถามขึ้น “สตรีผู้นั้นไม่รักษาสัญญาหรือขอรับ”
ซูถูสะบัดผ้าม่านด้วยความโกรธจัด “ดูเอาเอง!”
ทหารยกม่านขึ้นจากนั้นก็ตกตะลึง
ไม่มีครอบครัวคนเลี้ยงสัต
