ว์ภายในกระโจมว่างเปล่ามีเพียงกระดาษคนไม่กี่แผ่นถูกโยนทิ้งลงบนพื้น เลือดที่สาดกระเซ็นข้างกระโจมเมื่อคืนเป็นของปลาตายที่ถูกฟันหางทิ้ง…
เขาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งจึงออกมาถามว่า “องค์ชาย เป็นของปลอมหรือขอรับ”
หน้าอกของซูถูกระเพื่อมแรงด้วยความโกรธ เขาไม่เคยถูกหลอกเช่นนี้มาก่อนในชีวิต!
“มันเป็นเคล็ดวิชา ข้าเชื่อนางไปจริงๆ!”
หากเมื่อคืนเขาไม่เชื่อนาง ตอนนี้สตรีผู้นั้นคงถูกจับมัดเป็นจ้งจึ[1]แล้วโยนขึ้นไปบนหลังม้าแล้ว
“บัดซบ!” หัวหน้าทหารรอรับคำสั่ง “องค์ชาย หากพวกเรารีบตามไปในตอนนี้ ไล่ตามจับนางทันแน่นอนขอรับ!”
ซูถูไม่พูดอะไรเขาหมุนตัวกระโดดกลับขึ้นไปบนหลังม้า
เหล่าทหารหูเหรินไม่เพียงแต่ไม่นอนเท่านั้นแม้แต่อาหารก็ไม่สนใจกิน พวกเขายังไล่ตามต่อไปไม่หยุด
เป็นอย่างที่ซูถูกล่าวไว้เส้นทางของหมิงเวยถูกเปิดเผย และตอนนี้นางต้องการกลับไปยังจงหยวน นางทำได้เพียงไปที่เป่ยเทียนเหมินเท่านั้นแค่ไล่ตามต่อไปก็พบร่องรอยของนางแล้ว
เนื่องจากควบม้าไปตลอดทางทำให้ม้าเหนื่อยมากจนน้ำลายฟูมปาก และในที่สุดพวกเขาก็พบรอยเท้าม้าที่สดใหม่ที่ริมน้ำ
“องค์ชาย พวกเขาอยู่ห่างออกไปไม่ไกลขอรับ!” และทำให้กลุ่มคนที่เดิมทีคิดจะพักผ่อนวิ่งไล่ตามต่อไป
ในพื้นดินที่ต่างระดับ พวกเขาค่อยๆ เข้าไปในภูเขา
หัวหน้าทหารพบร่องรอยอีกครั้ง “องค์ชาย พวกเขาจุดไฟที่นี่” เมื่อใช้มือตรวจสอบเขาก็ดีใจขึ้นมา “ยังร้อนอยู่ อยู่ใกล้แล้วขอรับ!”
คราวนี้ไม่ต้องใ
