รายงานให้คุณชายทราบ” อาสวนมีสีหน้าลำบากใจ “เกิดเรื่องบางอย่างขึ้นกับแม่นางหมิงขอรับ”
…………
“องค์ชาย มีคนอยู่ริมทะเลสาบขอรับ!”
ซูถูได้ยินรายงานก็ตวัดแส้ “ไป!”
ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมาเขาได้ไล่ตามหมิงเวยจากเขาเทียนเสินไปจนถึงทะเลสาบนั่วเจีย เมื่อวานเขาได้เบาะแสที่แน่ชัดเพื่อที่จะจับนางเขาจึงไล่ตามนางมาทั้งคืน เมื่อเห็นว่าชัยชนะอยู่ตรงหน้าเขาแล้วเขาจะปล่อยมันไปได้อย่างไร
เขาควบม้าไล่ตามมาไม่นานก็มาถึงทะเลสาบ
ทะเลสาบนั่วเจียกลางดึกมีหมอกหนากองไฟที่ไหม้เพียงครึ่งหนึ่งกับกระโจมที่ตั้งอยู่เงียบๆ เป็นไปได้อย่างไรที่ไม่มีผู้ใดออกมาดูการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่เช่นนี้
ซูถูเริ่มสงสัยและถามผู้ใต้บังคับบัญชาว่า “พวกเขาไปแล้วหรือยัง”
นักรบหูเหรินกำลังจะตอบ แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงแหลมของเด็กดังขึ้นในกระโจม “ท่านแม่ ไม่!”
จากนั้นเสียงร้องไห้ก็ดังขึ้นแล้วยังมีเสียงสาปแช่งของบุรุษซึ่งล้วนแล้วเป็นภาษาหู
ใบหน้าของซูถูเปลี่ยนไปเขาตะโกนขึ้นว่า “ผู้ใดอยู่ข้างในออกมาเดี๋ยวนี้นะ”
เกิดเงาสั่นไหวขึ้นในกระโจมในเมื่อมีเด็กก็ต้องมีผู้ใหญ่ จากนั้นก็มีเสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้น เป็นเสียงของหมิงเวยที่พูดอย่างเอื่อยเฉื่อย “องค์ชายเจ็ด อ้อ ไม่สิ บางทีตอนนี้คงต้องเรียกท่านว่าหัวหน้าเผ่าหูแล้ว ทั้งแปดเผ่ารวมเป็นหนึ่งเดียว หูเหรินบนทุ่งหญ้าล้วนคือประชาชนของท่านใช่หรือไม่ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ท่านเต็มใจที่จะมอบอะไรบางอย่างให้ประชา
