วๆ แล้วพูดว่า “อาจเป็นเพราะนางไม่ได้กลับมานานเกินไป ข้าเลยกังวลเกินไปใช่หรือไม่”
ท่าทีของหนิงซิวดูจริงจังมาก “ตอนนี้เจ้ามีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับนาง มีโชคชะตาซึ่งกันและกันเลยมีความรู้สึกไว ฝันร้ายเช่นนี้เกรงว่าจะเป็นลางร้าย จำเป็นต้องพยากรณ์!”
หยางชูรู้สึกประหม่า “เป็นเช่นนั้นหรือพยากรณ์อย่างไร”
หนิงซิวหยิบเหรียญทองแดงออกมาสองสามเหรียญ “การทำนายลางร้ายขึ้นอยู่กับความจริงใจ เจ้าไม่จำเป็นต้องสนใจรูปแบบนี้มากเกินไปเจ้านึกถึงนางในใจแล้วโยนมัน”
“อ้อ” หยางชูหยิบเหรียญทองแดงเขานึกถึงนางในใจแล้วโยนเหรียญออกไป…
“ศิษย์พี่ เป็นอย่างไรบ้าง”
หนิงซิวหยิบเหรียญทองแดงขึ้นมาทีละเหรียญแล้วพูดว่า “ทางที่ดีเจ้าควรไปหูตี้”
หยางชูตกใจ “ร้ายแรงมากเลยหรือ”
“ร้ายแรงมาก” หลังจากนั้นไม่นานหยางชูก็ยืนขึ้นทันที และตะโกนว่า “อาสวน!”
เมื่อได้ยินเสียงของเขาบ่าวรับใช้ที่อยู่เวรกลางคืนรีบวิ่งมาหา “คุณชาย! พี่ใหญ่สวนออกไปด้านหน้าท่านมีคำสั่งอะไรหรือขอรับ”
“ดึกดื่นป่านนี้เขาจะไปด้านหน้าทำไมรีบไปตามเขามา!”
“ขอรับ”
บ่าวรับใช้ชายเพิ่งออกจากลานบ้านทางด้านอาสวนก็รีบเข้ามาหาเมื่อได้ยินว่าคุณชายอยากพบเขาจึงถามด้วยความแปลกใจ “คุณชายได้ยินข่าวแล้วหรือขอรับ”
หยางชูลงมาจากหลังคา “ได้ยินเรื่องอะไร”
อาสวนตอบ “ขุนศึกที่เดินทางไปหูตี้ และคนอื่นๆ กลับมาแล้วขอรับ”
หยางชูตัวสั่น “พวกเขากลับมาแล้ว แล้วแม่นางหมิงล่ะ”
“ข้าน้อยกำลังจะ
