เริงผู้นี้หากจับกระบี่เมื่อไรก็ไม่ต่างจากปีศาจที่ดุร้าย เขาฉวยโอกาสนี้นำนักรบเผ่าหมาป่าหิมะสังหารคน และม้าของเผ่าฉีหูซึ่งซ่อนตัวอยู่ใต้เขาเทียนเสิน
เมื่อเผ่าฉีหูโต้กลับเขาก็หนีไปไกลเสียแล้ว และได้ซุ่มโจมตีบนถนนเพื่อกวาดล้างผู้คนที่ไล่ตามทั้งหมด
เชิ่งชีหมดแรงเขาเข้าใจเคล็ดวิชา วรยุทธ์นั้นก็อยู่ในระดับสูง อย่างไรก็ตามในสงครามสิ่งที่ต้องอาศัยนั้นไม่ใช่ความแข็งแกร่งของคนเพียงคนเดียว
เมื่อพูดถึงการต่อสู้เขาไม่ควรชื่นชมน่าซูเลยจนกระทั่งทุกสิ่งชัดเจนเขาเทียนเสินก็โอบล้อมไปด้วยเลือดแล้ว เผ่าฉีหูพ่ายแพ้โดยสิ้นเชิง
ในช่วงสิบวันนี้เชิ่งชีไม่รู้ว่าเขามาที่นี่ได้อย่างไร
กินของแห้งเมื่อหิว ดื่มน้ำเมื่อกระหาย ยกอาวุธขึ้นเมื่อตื่น หากง่วงก็หาสถานที่เพื่อแวะงีบ เมื่อเห็นว่าคนในเผ่าฉีหูมีน้อยลงเรื่อยๆ ในที่สุดเขาก็เลิกปกป้องหัวหน้าเผ่าฉีหู
หลังจากสงครามครั้งนี้เผ่าฉีหูจะสามารถดำรงอยู่ต่อได้หรือไม่ ปกป้องหัวหน้าเผ่าฉีหูไปจะมีประโยชน์อย่างไร เขาต้องการสนับสนุนหัวหน้าเผ่าฉีหูให้ขึ้นเป็นผู้นำของเผ่าทั้งแปดหากเป็นไปไม่ได้ก็ไม่มีความหมายแล้ว
จนกระทั่งวันที่สิบเชิ่งชีหมดแรงและล้มลงกับพื้น อาหารแห้งก็กินหมดไปนานแล้วไม่มีเวลาหาน้ำ แต่เลือดจากศพก็หยดลงบนริมฝีปากที่แห้งผากของเขา ปลุกจิตสำนึกของเขาให้ตื่นขึ้น เขาลืมตาขึ้น และมองดูคนที่วิ่งออกมาจากหุบเขาอย่างเลือนรางเสื้อผ้านั่น…
เป็นนาง!
ความโกรธทำให้เชิ่งชีตื่
