ดเผ่าให้เป็นหนึ่งเดียวให้ทหารม้าเหยียบย่ำบ้านเกิดของตน ทั้งแคว้นฉีกับแคว้นฉู่ล้วนเป็นคนสายเลือดเดียวกับท่าน แม้แต่ประชาชนก็เป็นคนที่ราชวงศ์ของพวกท่านเคยทอดทิ้ง! เป็นพวกท่านตระกูลเฉินที่ทำผิดต่อประชาชนทั้งสองแคว้น ไม่ใช่พวกเขาเหล่าประชาชนที่ทำผิดต่อตระกูลเฉิน! แต่ท่านกลับคิดฆ่าพวกเขาเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวของท่านบิดเบือนข้อเท็จจริง! เหตุใดท่านไม่โจมตีหูเหรินที่เป็นคนแย่งท่านไปมาล่ะเป็นเพราะท่านขี้ขลาดเกินกว่าจะโจมตีพวกเขาถึงได้เปลี่ยนเป้าหมายแก้แค้น นี่คือความเกลียดชังต่อบ้านเกิดของท่าน นี่คือศักดิ์ศรีของตระกูลเฉินของท่านงั้นหรือน่าหัวเราะเสียจริง!”
ซูถูยิ่งฟังยิ่งรู้สึกไม่ถูกต้องด้วยสัญชาตญาณของเขาทำให้ต้องตะโกนออกไป “หยุดพูดนะ!”
แต่มันสายไปเสียแล้วองค์หญิงหย่งชิงตะโกนว่า “ฆ่านางซะ!”
“ขอรับ!” ขันทีชราตอบด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกเขาสะบัดนิ้วไม่รู้ว่าเป็นการกระตุ้นกลไกอะไร ถ้ำหินก็สั่นสะเทือน และเกิดรอยแตกขนาดใหญ่บนพื้นทำให้หมิงเวย และซูถูจมหายไปพร้อมกัน ครั้งนี้ไม่มีเวลาให้พวกเขาได้ตอบโต้เลย
หลังจากที่ทุกอย่างสงบลงองค์หญิงหย่งชิงค่อยๆ ยื่นมือออกมาสัมผัสใบหน้าของตน หมิงเวยไม่อยู่ที่นี่แล้ว แต่คำพูดที่เพิ่งพูดยังก้องอยู่ในหูของนาง
ในช่วงวัยเยาว์ที่งดงามของนาง นางถูกบังคับให้แต่งงานกับชายชราต่างถิ่น…
นางถูกแย่งชิงไปมาระหว่างเผ่าอื่น…แต่งงานใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่าพลีกายให้หูเหรินทีละคน…
องค
