์หญิงหย่งชิงตัวสั่นภาพที่นางจงใจลืมเลือนไปก็ปรากฏขึ้นมาทีละภาพ
เมื่อเดินทางมาถึงทุ่งหญ้าชายชาวหูเหรินรุ่นราวคราวเดียวกับปู่ได้กลายเป็นสามีของนาง องค์หญิงจากจงหยวนต้องฝืนปรนนิบัติทั้งๆ ที่รังเกียจ ชนเผ่าเกิดความโกลาหลครั้งใหญ่นางถูกหูเหรินอีกกลุ่มหนึ่งแย่งชิงตัวไป นางจำไม่ได้ว่าตนถูกแย่งชิงไปกี่ครั้งแล้ว
จนกระทั่งนางพาคนหนีไปทางเหนือทุกอย่างจึงสงบลงชั่วคราว
อย่างไรก็ตามเพื่อที่จะตั้งหลักอยู่ทางเหนือนางจึงแต่งงานกับหัวหน้าเผ่าหมาป่าหิมะเพื่อขอหลบภัยอยู่ในเผ่านี้
จนกระทั่งนางให้กำเนิดบุตรชาย และได้เห็นบุตรชายได้ขึ้นเป็นหัวหน้าเผ่าหมาป่าหิมะคนใหม่นางจึงไม่มีอะไรให้กังวลแล้ว
ต่อมาเมื่อนางมีอายุมากขึ้นไม่มีผู้ใดจำองค์หญิงจากราชวงศ์ก่อนอีกต่อไป ในที่สุดนางจึงแกล้งตายและออกจากเผ่าหมาป่าหิมะไป
ไม่ใช่ว่านางไม่เคยคิดที่จะกลับไปที่จงหยวน แต่จงหยวนได้เปลี่ยนไปนานแล้ว ที่นั่นไม่ใช่บ้านเกิดของนางอีกต่อไป พวกนางที่ไม่มีที่ไปสุดท้ายก็ย้ายไปอยู่ในเมืองร้างบนเส้นทางเก่าในเขาเหยียนซานเพื่อใช้ชีวิตวาระสุดท้าย
เพียงแต่ว่านางยังคงมีแต่ความขุ่นเคืองเต็มอยู่ในใจในที่สุดนางก็กลับมาที่ทุ่งหญ้า และแอบเข้าไปในเขาเทียนเสิน
ในช่วงสิบปีที่ผ่านมานางได้ศึกษาเคล็ดวิชาอย่างยากลำบากเพียงเพื่อวันนี้ เพื่อหาคนที่เหมาะสมที่จะล้างแค้นแทนนาง แต่คำพูดของหมิงเวยได้ฉีกเกราะป้องกันจอมปลอมของนางออก ความอัปยศของนางอยู่ที่เฉียนเอ
