ี้ยนอยู่ที่ทุ่งหญ้า ไม่ใช่แคว้นฉีแคว้นฉู่!
ครั้งหนึ่งนางเกลียดชังพวกหูเหรินมากเพียงใดโดยหวังว่าสักวันหนึ่งพวกเขาจะถูกแหลกเป็นชิ้นๆ แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่เริ่มเปลี่ยนเป้าหมายของความเกลียดชัง ช่างขี้ขลาดเกินไปจริงๆ ที่ไม่กล้าแก้แค้นพวกหูเหรินถึงได้…
นางตกใจอยู่นานก่อนจะพูดเสียงเบา “จงจี๋”
“บ่าวอยู่นี่ขอรับ” ขันทีชราคำนับและตอบ
องค์หญิงหย่งชิงเงยหน้าขึ้นอารมณ์ของนางเริ่มสงบลง “หัวหน้าเผ่าทั้งแปดได้ซุ่มโจมตีอยู่ที่เขาเทียนเสินแล้วใช่หรือไม่”
“ขอรับ”
“ในเมื่อเตรียมพร้อมแล้วจะเสียเวลาไปทำไมคิดหาวิธีให้พวกเขาลงมือเถอะ”
ขันทีเฒ่าแปลกใจ “องค์หญิง แต่เรื่องนี้กับแผนการของเรา…”
องค์หญิงหย่งชิงโบกมือ “เด็กนั่นไม่เชื่อฟังหากให้เขาขึ้นเป็นเจ้าแห่งทุ่งหญ้าโดยไม่เกิดการนองเลือด เกรงว่าจะไม่มีที่ให้พวกเราในอนาคต”
ขันทีชราเงียบ “ขอรับ”
………………………….
ในตอนที่ขันทีชราเปิดกลไกซูถูคิดจะกระโดดออกไปแต่ก็มีมือยื่นออกมาและคว้าเสื้อผ้าของเขาไว้ เมื่อรอยแตกบนพื้นแตกออกเขาจึงจมลงไปแบบนั้นโดยไม่มีโอกาสที่จะตอบสนอง รอจนกระทั่งบริเวณโดยรอบสงบลงก็มีเสียงดังขึ้นข้างๆ ว่า “ไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ อย่าโง่ไปเลยนะเจ้าคะ”
ซูถูลืมตาขึ้นและสิ่งแรกที่ดึงดูดสายตาของเขาคือใบหน้าที่สดใสและสง่างาม แต่ก่อนที่เขาจะเพลิดเพลินไปกับความงามนั้น เขายื่นมือออกไปคว้าคอของอีกฝ่ายไว้
หมิงเวยที่ช้าไปครู่หนึ่งก็ถูกอีกฝ่ายกดเข้ากับกำแพง ซูถูบีบ
