ดจะทำอะไร” ซูถูตกใจ
หมิงเวยยิ้ม “องค์หญิงคิดมากไปแล้วข้ายืนอยู่ที่นี่ไม่ใช่เพราะพวกท่านคิดจะทำอย่างไร แต่เป็นทำอะไรได้มากกว่า”
สีหน้าขององค์หญิงหย่งชิงมืดครึ้มนางตะโกนใส่ไปว่า “เจ้ากล้าดูหมิ่นข้าหรือ”
สีหน้าหมิงเวยดูไม่ทุกข์ร้อน “เฉียนเอี้ยนล่มสลายไปสี่สิบปีแล้วท่านยังวางตนเป็นองค์หญิงอยู่หรือ ตื่นเถอะ! อาณาจักรของท่านล่มสลายไปแล้ว!”
……………
