ลียงยิ้ม “เว้นแต่องค์ชายจะเข้าใจว่าอะไรคือวัฒนธรรมของจงหยวนที่แท้จริงก็จะสามารถรวมเผ่าเข้าด้วยกันได้”
น่าซูที่อยู่ข้างกายขัดจังหวะ “ท่านจะบอกว่าเราจะเป็นเจ้าของจงหยวนได้ก็ต่อเมื่อพวกเราทำตัวเป็นคนจงหยวนหรือ”
สีหน้าของโหวเหลียงไม่เปลี่ยนแปลง “ใช่”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นเหล่านักรบในกระโจมก็แสดงความโกรธบางคนถึงกับพูดว่า “เจ้าจะให้พวกเรายอมแพ้คนจงหยวนจะไปสงบได้อย่างไร”
โหวเหลียงไม่ได้ตกใจหรือกลัวแต่อย่างใดเขามองแต่ซูถู “เรื่องนี้ต่างจากการยอมจำนนองค์ชายน่าจะรู้ว่าสิ่งที่ข้าพูดเป็นความจริง”
ซูถูถอนหายใจแล้วโบกมือส่งสัญญาณให้นักรบภายใต้คำสั่งของเขาให้เงียบลงและกล่าวว่า “หากข้าอยู่ที่นี่ท่านสามารถพูดออกไปได้อย่างอิสระแม้จะมีบางอย่างที่ไม่น่าฟังแต่ท่านจะไม่ถูกลงโทษ”
โหวเหลียงชื่นชม “องค์ชายเจ็ดช่างไม่ธรรมดา ข้าคุยถูกคนจริงๆ”
เขาแอบซับเหงื่อในใจ คิดว่างานนี้ไม่ง่ายจริงๆ ยากกว่าใช้เล่ห์เหลี่ยมกับพวกโจรเสียอีก แต่หากใช้วาทศิลป์ได้ดีพูดอย่างไหลลื่นก็ให้ความรู้สึกที่ไม่ธรรมดาดีเหมือนกัน!
อืม…ควรทำอย่างไรในขั้นตอนต่อไปแม่นางหมิงบอกว่า…
ในที่สุดพระอาจารย์ช่างจื้อก็จัดการอีกฝ่ายได้สำเร็จ และเดินทางมาถึงที่พำนักของเหล่าทวยเทพ ทันใดนั้นเขาก็เห็นเงาที่ลอยออกมาจากที่พำนักของเหล่าทวยเทพ เสียงกรีดร้องที่ดังและยาวจนสั่นสะเทือนไปทั่วถิ่นทุรกันดาร
“อินทรี นั่นอินทรี!”
“มีอินทรีออกมาจากที่พำนักของเหล่าทวยเทพเป
