มารถคงความอ่อนเยาว์ ข้าต้องการจำนวนหนึ่งหู[1]กลับไปเพลิดเพลินกับมันเจ้าค่ะ”
เชิ่งชีหัวเราะ “ไม่ยากเลย เมื่อเรื่องนี้จบลงไข่มุกเรืองแสงจะเป็นของแม่นาง แล้วยังมีอย่างอื่นอีก แม่นางสามารถเสนอมาได้เลย”
“งั้นก็มอบกล่องอัญมณีมา” หมิงเวยพูดโดยไม่ลังเล “ข้าได้ยินมาว่าหูเหรินมีเหมืองอัญมณี ข้าเห็นพวกเขาสวมมันช่างทำลายสิ่งของให้สูญค่าเปล่าประโยชน์เสียจริง หากนำไปที่ร้านขายเครื่องทองที่เมืองหลวงข้าจะสั่งทำเครื่องประดับสวยๆ ไม่นึกเลยว่าจะเอามาร้อยเชือกห้อยลวกๆ บนตัวเช่นนั้น” เสียงบ่นของนางเรียกรอยยิ้มจากเชิ่งชี อย่างไรนางก็เป็นเด็กสาวคนหนึ่งนางสนใจเพียงแค่ว่าของพวกนั้นงดงามหรือไม่เท่านั้น
“ท่านรีบบอกมาเถอะว่าต้องการอะไรจะได้จัดการให้จบไปเร็วๆ” ท่าทางของนางดูเป็นกังวลเชิ่งชีมองไปที่พำนักของทวยเทพอันสูงตระหง่านซึ่งอยู่ไม่ไกลแล้วถามว่า “แม่นางก็รู้ดีว่าซูถูต้องการอะไร”
หมิงเวยไม่เข้าใจ “ไม่ใช่พระประสงค์ของเทพเจ้าหรอกหรือ”
เชิ่งชียิ้มแล้วส่ายหน้า “พระประสงค์ของเทพเจ้าเป็นแค่ส่วนหนึ่ง แต่สิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดคือตราประทับของพระเจ้าซางหวาง”
หมิงเวยตกใจ “อะไรนะเจ้าคะ”
“แม่นางถูกหลอกแล้ว” เชิ่งชีมองนางด้วยความมั่นใจเขายิ้ม “ซางหวางผู้สร้างเมืองหยุนไฉเป็นผู้นำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของชาวหูเหริน พระประสงค์ของเทพเจ้าสามารถได้รับอยู่แล้ว แต่ตราประทับของพระเจ้าซางหวางนั้นยากที่จะได้มา ถ้าเขาได้รับตราประทับร
