ออกมาเร็วเพียงนี้ “พระอาจารย์ช่างจื้อเหตุใดท่านไม่รีบไปที่ที่พำนักของเหล่าทวยเทพเล่ามาขวางตรงนี้ทำไมกัน”
พระอาจารย์ช่างจื้อมองนางด้วยสีหน้าเย็นชา “แน่นอนว่าข้าต้องไม่ปล่อยให้พวกเจ้าผ่านเข้าไปได้”
น่าเจียโกรธมาก “ท่านจะลงมือตอนนี้หรือ”
“ช้าหรือเร็วอย่างไรก็ต้องลงมือ เข้ามา!”
ทันทีที่เขาพูดจบเหล่าลูกศิษย์ก็ลุกขึ้นยืนมาถึงจุดนี้แล้วนอกจากสู้กลับแล้วจะทำอะไรได้อีกโชคดีที่เผ่าหมาป่าหิมะเตรียมตัวเอาไว้ก่อนแล้วคนที่พามามีจำนวนไม่น้อยดังนั้นไม่ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสชนะเลย
หลังจากนั้นก็เกิดความวุ่นวายขึ้นไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นว่าสตรีชาวหูสองนางออกจากกลุ่มอย่างเงียบๆ และเดินไปอีกฟากหนึ่งของเนินเขา
“แม่นางหมิง” หมิงเวยได้ยินเสียงนั้นก็เห็นว่าเป็นเชิ่งชีที่แต่งกายด้วยชุดทาส
“พี่ชีจะให้ข้าถอนตัวหรือ”
เชิ่งชีพยักหน้า “นักบวชเผ่าหมาป่าหิมะไม่มีอะไรต้องกังวล แต่ตอนนี้ไม่เปิดเผยข่าวดีกว่า”
หมิงเวยพูด “แล้วพี่ชีต้องการให้พวกเราทำอะไร ถึงแม้ที่นี่จะงดงาม แต่ก็เป็นที่ที่รกร้างไร้ผู้คน ยุงก็เยอะ เรามาทำให้มันจบๆ ไปดีกว่าเจ้าค่ะ”
เชิ่งชีหัวเราะแล้วทำท่าทางสื่อความหมาย “ได้”
พวกเขาทั้งสามออกจากเส้นทางที่ซ่อนอยู่เชิ่งชีเดินไปถามนางไปว่า “เผ่าหมาป่าหิมะเชิญชวนแม่นางพวกเขาให้เงื่อนไขอะไรหรือ”
“ข้าต้องการไข่มุกเรืองแสงของเป่ยหู” ดวงตาของหมิงเวยเป็นประกาย “ข้าเคยเห็นไข่มุกเรืองแสงของเป่ยหูที่ดีที่สุด มันงดงามมาก สา
