าเสียดายที่โชคไม่ดีมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีความหนึ่งจึงไม่สามารถมีชื่อเสียงได้ถึงได้ผันตัวมาเป็นพ่อค้า”
ซูถูมองอย่างละเอียดจริงจังเมื่อเห็นว่าโหวเหลียงเคารพตนอย่างนอบน้อมจึงพยักหน้า “ช่างเถอะ ท่านโหวไปกับข้าแล้วกัน”
โหวเหลียงคำนับด้วยความเคารพ “ขอบพระทัยองค์ชาย”
ธงยกสะบัดขบวนของเผ่าหมาป่าหิมะออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เขาเทียนเสิน
พวกเขาใช้เวลาครึ่งวันกว่าจะไปถึงหุบเขาแสงจันทร์
ซูถูชี้ให้นางมองลงไปที่หุบเขาแคบๆ แล้วพูดว่า “ในตำนานของหูเหริน หุบเขาแสงจันทร์นี้นำไปสู่ที่พำนักของเหล่าทวยเทพ หากผ่านการทดสอบของเส้นทางสายนี้ไปได้ก็จะถึงที่พำนักของเทพและขอพรต่อเทพได้”
หมิงเวยเข้าใจทันที “หมายความว่าตราบใดที่กำจัดทุกคนบนเส้นทางสายนี้ได้ก็จะได้ทุกอย่างในสิ่งที่ต้องการใช่หรือไม่”
เป็นคำพูดที่ค่อนข้างหยาบคาย แต่ซูถูก็พอใจมาก “ใช่ ด้วยทักษะของท่านที่สามารถเอาชนะพระอาจารย์ช่างจื้อได้สบายๆ แต่ยังมีนักบวชจากอีกหกเผ่า เคล็ดวิชาของพวกเขาไม่ได้อ่อนแอเลย”
หมิงเวยยิ้ม “องค์ชายวางใจเถอะ เคล็ดวิชาของพวกท่านข้าพอรู้มาเล็กน้อยเจ้าค่ะ”
ทั้งแปดเผ่าเดินทางมาถึงเขาเทียนเสิน และตั้งที่พักอยู่ใกล้ๆ หุบเขาแสงจันทร์ เมื่อดูระยะห่างระหว่างค่ายแล้วจะสามารถเดาความสัมพันธ์ระหว่างกันได้ง่าย
หากมีความสนิทสนมกันก็จะตั้งค่ายอยู่ใกล้กันหากตั้งค่ายให้อยู่ห่างไกลออกไป และวางแนวป้องกันก็คือศัตรู
หมิงเวยพบว่ามีเพียงสองเผ่าเท่านั้นที่
