ณ ห้องโถงรวมตัวเสียงเกียจคร้านของคุณชายหยางดังขึ้น “พวกเจ้าจับข้ามาจะทำอะไรได้ หากกล้าฆ่าข้าละก็เหลียงจางและจงซู่จะกลับไปนำกองกำลังขึ้นมาบนภูเขา หากไม่ฆ่าจะซ้อมข้าเพื่อระบายอารมณ์งั้นหรือ ถ้าข้าสามารถมีชีวิตรอดออกไปได้ข้าก็จะกลับขึ้นมาบนเขาอีกเช่นกัน”
หัวหน้าโจรเยาะเย้ย “ตามที่ท่านกล่าวมาไม่เห็นจะได้ประโยชน์อะไรเลยสักนิดเดียว”
หยางชูพูดอย่างสบายๆ “ข้าไม่ได้บอกหรือ หากไม่ฆ่าข้าแลกเป็นเงินไปก็จบ คนสำคัญอย่างข้าจะไปเทียบกับพวกเจ้าได้อย่างไร เห็นพวกเจ้าใช้ชีวิตไปอย่างสับสนเช่นนี้ถือว่าข้าเมตตามากแล้วนะ!”
“….” ตอนจับไม่คิดอะไรมาก แต่พอจับเสร็จแล้วดูเหมือนมันจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ!
หากฆ่าไปละก็พวกเขาทำได้เพียงละทิ้งเขาเหยียนซาน และหนีเอาชีวิตรอด เดิมทีพวกเขารวมตัวกันที่เขาเหยียนซานเพราะไม่อยากหนีต่อไปเรื่อยๆ หากต้องหนีแล้วพวกเขาต้องหนีไปที่ใดล่ะ
หากไม่ฆ่าเขาแล้วจะปล่อยไปเช่นนี้เลยหรือ ได้ยินมาว่าเขาเป็นคุณชายผู้สูงศักดิ์จากเมืองหลวง เห็นเขาพูดชื่อเหลียงจางและจงซู่ออกมาอย่างสบายๆ ราวกับไม่เห็นสองแม่ทัพแห่งกองทัพซีเป่ยอยู่ในสายตา หากพวกเขาอยู่ต่อกองทัพซีเป่ยคงมาที่ภูเขาเพื่อค้นหาเป็นแน่
เป็นปัญหาที่รับมือยากเสียจริง!
เหล่าโจรอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ก่อนหน้านี้พวกเขาจะคิดอย่างไรได้เนื่องจากหมู่บ้านถูกกวาดล้างทีละกลุ่ม ในขณะที่กังวลว่าตนเองจะไม่มีทางรอดตนก็โกรธที่คุณชายหยางจะไม่ให้ทาง
