รอดแก่พวกตน ดังนั้นพวกตนจึงจับกุมเขามา แล้วพอจับมาแล้วควรทำอย่างไรไม่ต้องคิดมากมาย…
ฟังแล้วดูเหมือนว่าการจับตัวเพื่อแลกเปลี่ยนเป็นเงินจะเป็นหนทางเดียวเท่านั้น
“พวกเจ้าห้ามทำร้ายคุณชาย!” สาวใช้ตะโกน “หากต้องการเงินพวกเราให้ได้มากกว่านี้! ตั้งราคามาได้เลย!”
หัวหน้าโจรถามเพื่อความแน่ใจ “เงิน พวกเจ้าให้เงินได้เท่าไร”
สาวใช้พูดอย่างไม่ลังเล “ห้าแสนตำลึงพอหรือไม่ ไม่พอก็ล้านตำลึง!”
เสียงหายใจดังขึ้นในห้องโถง หนึ่งล้านตำลึง เงินจำนวนมากเพียงนั้นได้ยินมาว่าค่าใช้จ่ายทางทหารของกองทัพซีเป่ยมีจำนวนหลายล้านต่อปี!
คุณชายผู้สูงศักดิ์จากเมืองหลวงผู้นี้ไม่ธรรมดาเลย!
หากมีหนึ่งล้านตำลึงพวกเขาจะเป็นโจรไปทำไม หากแบ่งเงินให้หนึ่งร้อยคนก็ตกคนละสี่ถึงห้าพันตำลึงซึ่งเพียงพอแล้วที่จะหาที่ดินเล็กๆ ให้เป็นเศรษฐีได้
“พวกท่านจะให้เงินหนึ่งล้านตำลึงจริงหรือ” หัวหน้าโจรสงสัย
อาหว่านมองดูพวกเขาอย่างดูถูก “หนึ่งล้านตำลึงทำไมจะให้ไม่ได้ ด้วยฐานะคุณชายของพวกเรา เพียงแค่เอ่ยปากก็ได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว ธุรกิจที่เมืองหลวงรับแค่เงินเท่านั้นไม่มีการหลอกลวงแม้แต่เด็กและคนชรา!”
“พี่ใหญ่” มีคนส่ายหน้า “หรือพวกเรา…”
“ใช่! อย่างไรพวกเราก็อยู่บนเขาเหยียนซานต่อไปไม่ได้แล้วหากอยู่ต่อพวกเราก็ตาย”
“เปลี่ยนสถานที่ได้ขอให้มีเงินจะไปที่ใดก็ได้”
คนหนึ่งว่าไปคำหนึ่งอีกคนว่าไปคำหนึ่งโจรเหล่านี้เดิมทีเป็นกลุ่มคนที่เหลือจากหมู่บ้านต่างๆ
