หลังจากนั้นไม่นานก็ไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป
หัวหน้าโจรทำได้แค่เชื่อฟังเขาเองก็ตื่นเต้นเพราะตนจะเป็นคนที่ได้ส่วนแบ่งมากที่สุด!
“ได้! ข้าจะรีบเขียนจดหมาย หนึ่งล้านตำลึง เงินสดอย่างน้อยหนึ่งแสนตำลึง! หากเราได้ตรวจสอบเงินและตั๋วแล้วพวกเราจะปล่อยท่านกลับไป!”
หยางชูตอบ “เงินสดหนึ่งแสนตำลึงมากเกินไปไม่สะดวกที่จะขนย้ายยิ่งไปกว่านั้นพื้นที่ทุรกันดารอย่างเกาถางไม่สามารถรวมเงินจำนวนหนึ่งแสนตำลึงได้ในคราวเดียวอย่างมากที่สุดข้าให้เงินห้าหมื่นตำลึงแก่พวกเจ้าส่วนที่เหลือจะเป็นตั๋วเงินข้าไม่อยากอยู่ที่นี่นักหรอกนะ!”
หัวหน้าโจรคิดตามก็เห็นด้วยเขาให้คนไปนำกระดาษ และพู่กันให้หยางชูเขียนข้อความจากนั้นก็ให้ลูกสมุนลงเขาไปเพื่อส่งจดหมาย
หนึ่งล้านตำลึง! ในระหว่างที่รอนั้นเหล่าโจรเหมือนตกอยู่ในห้วงจินตนาการ เมื่อนึกถึงตัวเลขก็เพ้อฝันถึงชีวิตที่ดีหลังจากที่ได้เงินมา
ในขณะที่กำลังคิดอยู่ก็มีเสียงจากด้านนอก
“ตอบกลับอะไรเร็วเพียงนั้นรีบไปดูเร็ว!”
แต่แล้วพวกเขาก็ต้องผิดหวังเพราะลูกสมุนที่ให้ออกไปส่งจดหมายนั้นถูกมัดและโยนขึ้นหลังม้าอีกทั้งยังมีทหารจำนวนมากบุกเข้ามา
โจรเหล่านี้กำจัดยากเพราะคาดเดาไม่ได้ว่าอยู่ที่ไหนตอนนี้ถูกห่อเป็นเกี๊ยวจะไปเป็นคู่ต่อสู้ของทหารได้อย่างไรกันโดยเฉพาะขุนศึกตระกูลหยางซึ่งแต่ละคนนั้นช่างดูดุร้าย
“ตัวประกัน! ตัวประกันอยู่ไหน” หัวหน้าโจรตะโกนขึ้น
เขารีบเข้าไปในห้องโถงคิดจะนำหยางชูที่เ
