ป็นตัวประกันออกไป และสั่งให้เจ้าหน้าที่และทหารหยุดโจมตี
แต่ยังไม่ทันที่จะจับผู้ใดก็ได้ยินเสียง ‘เจิง’ ที่ข้างหูตามด้วยเสียงแหลมที่บาดแก้วหู
ในขณะที่คิดจะยกมือปิดหูนั้นก็ได้ยินเสียง ‘เจิง’ ติดกันอีกหลายครั้ง จู่ๆ เขาก็รู้สึกปวดศีรษะและมีเลือดพุ่งออกมา เขาเอื้อมมือไปสัมผัสมัน แต่สัมผัสเลือดเพียงนิดเดียวก็ล้มลงและหมดสติไป
หนิงซิวดึงกริชออกมาตัดตาข่ายขนาดใหญ่ปล่อยหยางชู และอาหว่านให้เป็นอิสระ
“ขอบคุณศิษย์พี่” หยางชูขยับตัวยืนเส้นยืดสายแล้วรับกระบี่ที่อาสวนยื่นให้
หนิงซิวมองเขาอย่างเย็นชา “คราวหน้าอย่าทำเช่นนี้อีก”
เมื่อเห็นเสื้อผ้าที่ขาดเป็นบางส่วนหยางชูก็หัวเราะ “ได้ๆๆ ทำให้ศิษย์พี่หมดสภาพเช่นนี้ข้ารู้สึกผิดจริงๆ”
เขาโบกไม้โบกมือแล้วนั่งบนเก้าอี้หัวพยัคฆ์ในห้องโถงไม่นานการสังหารก็จบสิ้นลง และอาสวนก็เข้ามารายงานว่า “คุณชาย พวกเราสั่งการโจรเรียบร้อยแล้วขอรับ”
โจรจำนวนสองร้อยคนถูกฆ่าไปครึ่งอีกครึ่งยอมมอบตัว
……………
เมื่อนายอำเภอเฝิงอี้เดินทางมาถึงสนามเลี้ยงม้าทุกคนกำลังเลี้ยงฉลองและหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
เมื่อหยางชูเห็นเขาประโยคแรกที่อีกฝ่ายทักทายก็คือ “ยินดีด้วยใต้เท้าเฝิง โจรบนเขาเหยียนซานถูกกำจัดหมดแล้วการประเมินครั้งถัดไปท่านได้เลื่อนขั้นแน่นอน”
เฝิงอี้ทั้งประหลาดใจทั้งยินดีน้ำเสียงของเขามีความกลัวเกรงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว “คุณชายหยาง…”
หยางชูโบกมือแล้วพาเขาไปที่ห้องหนังสือของตน เฝิงอี
