้มีท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตน แต่ก็มีความพอใจในตนเองเล็กน้อย
ห้องหนังสือของคุณชายหยางนั้นไม่ใช่ว่าผู้ใดจะสามารถเข้าไปได้ได้ยินว่าครั้งก่อนแม่ทัพเหลียงได้ส่งคนมาที่นี่ก็แค่ได้ดื่มชาในห้องโถง คุณชายหยางถือว่าตนเป็นคนสนิท!
และเมื่อทั้งสองนั่งลงคำพูดแรกของหยางชูคือ “ใต้เท้าเฝิงอยากเลื่อนขั้นหรือไม่”
เฝิงอี้ตกใจเขาถามอย่างระมัดระวัง “คุณชายหมายความว่าอย่างไร”
หยางชูตอบ “ความดีความชอบในครั้งนี้ใต้เท้าสามารถย้ายไปที่ไหนก็ได้ หากโชคดีไม่แน่ว่าท่านอาจได้รับตำแหน่งสำคัญๆ ในเมืองหลวง”
เฝิงอี้ยิ้ม “ทุกอย่างล้วนเป็นผลงานของคุณชาย”
หยางชูโบกมือ “ข้าบอกไปแล้วในตอนแรกความดีความชอบนี้เป็นของใต้เท้าเฝิงก็เป็นของใต้เท้าเฝิง”
เฝิงอี้ยิ้มแล้วคำนับเขา “ไม่ว่าอย่างไรบุญคุณครั้งใหญ่ของคุณชายข้าจะไม่มีวันลืม”
“เช่นนั้นใต้เท้าเฝิงเตรียมตัวเข้าเมืองหลวงแล้วหรือ”
เป้าหมายของเฝิงอี้คือการไปที่เมืองหลวงมาโดยตลอด แต่ตอนนี้เขามีความคิดที่ต่างออกไป “คุณชายถามเช่นนี้หมายความว่าท่านมีตัวเลือกที่ดีกว่าหรือ ข้าจะตั้งใจฟังด้วยความเคารพ”
หยางชูพอใจมาก “หากใต้เท้าเฝิงถูกย้ายเกาถางจะหานายอำเภอคนใหม่ซึ่งไม่สะดวกสำหรับข้า อย่างไรเสียใต้เท้าเฝิงกับข้านั้นร่วมงานกันได้เข้ากันเป็นอย่างดีใช่หรือไม่”
เฝิงอี้เข้าใจ “ท่านต้องการให้ข้าอยู่ที่นี่ต่อเพื่อช่วยเหลือท่านงั้นหรือ”
หยางชูตอบ “ท่านสามารถเลือกได้ด้วยตนเองหากอยู่เป็นนายอำเภอที่นี่
