คุณชายหยางที่กำลังล่าสัตว์ตอนนี้กำลังดื่มชาใต้ต้นไม้เก่าแก่ในป่า คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเขาคืออาหว่าน การเคลื่อนไหวของอาหว่านเป็นไปอย่างราบรื่น นางต้มชาอย่างรวดเร็วแล้วยื่นให้ถึงมือของเขา
“เงื่อนไขง่ายๆ คุณชายพอถูไถสักหน่อยเถิด”
หยางชูรับมันด้วยรอยยิ้มและยกขึ้นจิบ “พวกเราเรียนรู้ไปพร้อมๆ กัน ฝีมือของเจ้าดีกว่าข้าหลายขุม”
อาหว่านตอบอย่างโกรธๆ “บ่าวเป็นบ่าวนะเจ้าคะจะเก่งเทียบเท่าคุณชายได้อย่างไร”
หยางชูหุบยิ้ม “ดูเหมือนว่าข้าจะปฏิบัติต่อเจ้าอย่างไม่เป็นธรรมสินะ”
อาหว่านตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คุณชายไม่เคยปฏิบัติต่อบ่าวอย่างไม่เป็นธรรมเลยเจ้าค่ะ สิ่งที่ได้รับในหลายปีมานี้มันมากกว่าที่บ่าวคิดไว้เสียอีก”
หยางชูถอนหายใจมองนางด้วยแววตาอ่อนโยน “ข้าให้เวลาเจ้าหนึ่งวันให้เจ้ากำเริบเสิบสานได้”
อาหว่านได้ยินเช่นนั้นก็แทบจะร้องไห้ “คุณชาย…”
แล้วอาสวนก็เข้ามารายงานด้วยความตื่นเต้น “คุณชาย เจอหมีตัวหนึ่งขอรับ!”
หยางชูเดินตามอย่างมีความสุข “เร็ว จับมันเย็นนี้เรามากินอุ้งเท้าหมีกัน!”
“ขอรับ!”
หากพบหมีแน่นอนว่าต้องการกำลังคนเพิ่ม หมีเป็นสัตว์ที่มีพลังมากมีแนวโน้มที่จะเกิดอุบัติเหตุได้
หยางชูพาคนสามสิบคนเดินทางมาด้วย พวกเขากระจัดกระจายออกไปเหลือเพียงสิบกว่าคนที่อยู่ข้างกายเขาเพื่อที่จะจับหมีตัวนี้จำเป็นต้องใช้คนเจ็ดถึงแปดคน
อาหว่านกระตือรือร้นที่จะลอง “คุณชาย บ่าวไปด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ”
หยางชูยิ้ม “
