เจ้าอย่าไปเลยเรื่องสนุกอยู่หลังจากนี้ต่างหาก!”
อาหว่านเห็นบางอย่างในดวงตาของเขาจึงนั่งลงด้วยรอยยิ้ม “เจ้าค่ะ ถ้าเช่นนั้นบ่าวจะดื่มชาเป็นเพื่อนคุณชาย” พูดแล้วนางก็รินชา “คุณชายลองชิมฮวาปิ่งดูสิเจ้าคะทำจากดอกกุ้ยฮวาสดใหม่ปีนี้เลยเจ้าค่ะ”
ภายใต้ต้นไม้เก่าในป่าบนเสื่อมีโต๊ะไม้ เก้าอี้เล็กๆ และมีจานกระเบื้องสีขาวหิมะวางอยู่รวมถึงเครื่องดื่มชั้นเลิศด้วย มองเห็นคุณชายที่แต่งกายหรูหรา และสาวใช้ที่งดงามหยาดเยิ้มพวกเขาทำตัวสบายๆ มีชีวิตชีวา
ห่างออกไปไม่กี่สิบจั้งในป่าอันมืดมิดมีคนกลืนน้ำลาย และสาปแช่งเสียงต่ำว่า “ช่างเพลิดเพลินกันเสียจริง! ไล่บีบพวกเราจนไม่มีทางรอดส่วนตนเองก็มาเสวยสุขกับสาวใช้ พี่เหลียงพวกเราออกไปเลยดีหรือไม่”
“ช้าก่อน” อีกคนที่ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้พูดว่า “เจ้าก็รู้ดีว่าใบหน้าขาวๆ เล็กๆ นั้นทรงพลังแค่ไหน ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมาหมู่บ้านบนภูเขาถูกกวาดล้างไปเกินครึ่งแล้วระวังตัวหน่อย”
“นั่นเป็นเพราะพวกเขามีการเตรียมตัวมาก่อนวันนี้พาคนมาด้วยไม่กี่คนดูมีความสุขกันเช่นนี้ ท่านก็เห็นว่าแม้แต่เสื้อเกราะเขาก็ยังไม่สวม อาศัยโอกาสนี้โจมตีเขาเป็นเรื่องง่ายนิดเดียว”
“ผู้ใดบอกว่าเขาเป็นคนฝีมือไม่เท่าไรกัน” เพื่อนของเขากระซิบ “พี่น้องของพวกเราที่หนีมาครั้งที่แล้วไม่ได้บอกว่าเขาเป็นคนสั่งการด้วยตนเองหรืออย่างไรเขาก็เป็นลูกหลานแม่ทัพผู้มีชื่อเสียง”
อีกคนปฏิเสธ “เจ้าเห็นเขาเป็นอย่างนี้เหมือนคน
