เก่งกาจตรงไหนกัน หน้าขาวๆ เช่นนั้นบอกมาล่าสัตว์แต่กลับพาสาวใช้มาด้วย…”
ได้ยินอีกฝ่ายพูดเช่นนั้นเพื่อนคนนั้นก็เริ่มลังเล “มันก็จริง…”
“โอกาสนี้หายากรอให้องครักษ์ของเขากลับมาพวกเราอาจไม่ได้ลงมือเสียที”
ด้วยเหตุนี้เขาก็เกลี้ยกล่อมเพื่อนของตนอีกฝ่ายกัดฟันแล้วตะโกนขึ้นว่า “ลงมือ!”
เมื่อได้รับอนุญาตคนผู้นั้นก็มีสีหน้าตื่นเต้น “ได้เลย!” พูดจบเขาก็ดึงเชือกและคำสั่งก็ถูกส่งออกไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากนั้นไม่นานกลุ่มของอสูรกายสีเขียวที่มีเถาวัลย์พันรอบร่างของพวกเขาก็ปรากฏตัวขึ้น เมื่อผู้เป็นหัวหน้าโบกมือพวกเขาก็แยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว
หยางชูที่เพิ่งทานฮวาปิ่ง และกำลังสนทนากับอาหว่านอยู่ ทันใดนั้นตาข่ายขนาดใหญ่ก็ตกลงมาจากฟากฟ้า
“ปกป้องคุณชาย!” ขุนศึกที่เหลืออยู่ตะโกนขึ้น แต่กลุ่มของอสูรกายสีเขียวจำนวนมากรีบวิ่งออกจากภูเขา และล้อมรอบพวกเขาไว้
“คุณชาย!” อาหว่านตะโกนและรีบวิ่งเข้าไปหา แต่ทั้งสองคนกลับถูกตาข่ายมัดแน่นขึ้น
“พวกเจ้าคือผู้ใด”
หัวหน้าโจรมองดูคุณชายผู้สูงศักดิ์ที่จ้องมาที่เขาด้วยความโกรธแล้วพูดอย่างภาคภูมิว่า “พวกท่านไม่ได้ตามหาพวกเรามานานแล้วหรือ ตอนนี้ดูไม่ออกหรืออย่างไร”
คุณชายหยางแสดงสีหน้าประหลาดใจ “พวกเจ้าคือคนที่ทำลายหมู่บ้านแห่งขุนเขางั้นหรือ”
“ฮ่าๆๆ! ยังมีหมู่บ้านเจ็ดดาวของพวกเราด้วย!”
“หมู่บ้านเหลียนหวนของพวกเราด้วย!”
ขุนศึกที่เหลือเพียงห้าหกนายถูกล้อมรอบด้วยโจรหลายสิบคนยิ่งไป
