็รู้ว่านางถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี นอกจากนี้นางมีความเจาะจงเรื่องการรับประทาน อีกทั้งมารยาทที่สง่างามบ่งบอกว่านางต้องมีภูมิหลังที่ดีเป็นแน่
รอจนนางทานเสร็จเขาจึงเอ่ยปากถามว่า “แม่นางมีนามว่าอะไรหรือ”
“ข้าแซ่หมิงนามว่าเวย”
“แม่นางหมิง…”
“ท่านถามชื่อของข้าแล้วท่านไม่คิดจะบอกชื่อของตนเองหรือ” หมิงเวยพูดตัดบทเขา
บุรุษชุดดำถอนหายใจเล็กน้อยและพูดว่า “ข้าไม่ได้ใช้ชื่อนี้มานานมากแล้วเลยลืมไปชั่วขณะ ข้าแซ่เชิ่งอยู่อันดับที่เจ็ดทุกคนเรียกข้าว่าเชิ่งชี”
“อ้อ ท่านเชิ่งชี…”
หมิงเวยมองเขาตรงๆ ดูจากรูปลักษณ์แล้วเขาน่าจะอายุห้าสิบปี ใบหน้าดูมีอายุ คิ้วและเคราเริ่มเป็นสีดอกเลาดูเหมือนว่าชีวิตที่ผ่านมาคงจะไม่ค่อยดีนัก
คนจงหยวนแอบซ่อนตัวอยู่ในทุ่งหญ้าอีกทั้งยังมีลักษณะเช่นนี้เป็นไปได้หรือไม่ว่าสถานะที่เป็นที่รู้จักของเขาจะเป็นเพียงทาส ชาวหูเหรินจับคนจงหยวนส่วนหนึ่งมาเป็นทาส และคนพวกนี้เป็นได้แค่ทาสใช้แรงงานในทุ่งหญ้าเท่านั้น คนที่มีทักษะเช่นเขาคงไม่ใช่เช่นนั้นหรอกนะ
“ข้าไม่ได้กลับไปที่จงหยวนนานแล้วเมื่อเห็นการแต่งกายของแม่นางจึงสงสัยไม่ทราบว่าท่านมาจากตระกูลใดงั้นหรือ”
“อ้อ ปกติข้าอยู่ที่เมืองหลวง” นางไม่ได้โกหกตระกูลจี้อยู่เมืองหลวงอยู่แล้ว
“แล้วเหตุใดแม่นางถึงเดินทางมาที่ทุ่งหญ้านี้กัน ดูจากลักษณะของท่านแล้ว ท่านไม่ใช่คนที่ขาดแคลนเรื่องการเงินเลย”
“แน่นอน” หมิงเวยตอบอย่างไม่ใส่ใจ “เมืองหลวงไม่มีเรื่องน
