แสงสีทองกระโจนออกมาจากอาคารสูงพระอาจารย์ช่างจื้อรีบวิ่งหนีเอาชีวิตรอด กลางดึกเป็นเขาที่ไล่ตามหมิงเวย ตอนนี้กลับกันเป็นหมิงเวยไล่ตามเขา
เขาไม่ร้องเรียกคนเลยเพราะรู้ว่าจะเป็นการรบกวนคนเหล่านั้น และก็ไม่แน่ว่าจะจับนางได้ด้วยจะดีกว่าถ้าฝากความหวังไว้ที่เอินกง และบางทีเขาอาจจะยังไปไม่ไกลจากที่นี่
หมิงเวยกำลังจะตามเขาทัน ทันใดนั้นก็มีลมแรงพัดมาขวางทางนาง
ทั้งสองเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วหลายครั้งจนกระทั่งทั้งสองฝ่ายต่างถอยกลับ
ภายใต้แสงจันทร์ทั้งสองมองหน้ากันอย่างระมัดระวัง พระอาจารย์ช่างจื้อถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาเดินกลับไปหาบุรุษชุดดำโค้งคำนับ “เอินกง”
บุรุษชุดดำไม่สนใจเขาเพียงจ้องมองไปที่หมิงเวย
ผ่านไปสักพักเขาก็เปิดปากพูดว่า “ยืนมองภูเขาทั้งสามที่อยู่ไกลออกไปยังคงสูงตระหง่านอยู่เหนือท้องฟ้าสีคราม”
รหัสลับคู่งั้นหรือ
หมิงเวยยิ้มเยาะ “ขออภัยข้าไม่รู้ประโยคถัดไป”
สีหน้าของบุรุษชุดดำดูแปลกใจมาก “ท่าน…”
ตอนที่ทั้งสองประมือกันเขามีความรู้สึกคุ้นเคย แต่อีกฝ่ายยังเด็กเกินไปที่จะเป็นคนที่เขารู้จักเลยลองใช้รหัสลับดู ผู้ใดจะรู้ว่านางจะพูดออกมาตรงๆ เช่นนี้กัน
หากนางเป็นตัวจริงก็ต้องรู้รหัสลับหากไม่ใช่ก็ไม่ควรมีปฏิกิริยาเช่นนี้
“ท่านเป็นผู้ใดกันแน่”
“อาจารย์ไม่เคยสอนท่านหรือว่าก่อนที่จะถามชื่อผู้อื่นต้องแนะนำตัวเองก่อน” หมิงเวยเงยหน้าขึ้นมองเขาท่าทางราวกับเด็กสาวที่ถูกตามใจจนเหลิง นางทำตัวเช่นนั้น
