กิดเรื่องกับแม่นางหมิง ตนอาจจะขอพึ่งพาเผ่าหมาป่าหิมะหรือเผ่าฉีหู แต่ขุนศึกตระกูลหยางคอยจับตาดูเขาอยู่หากทำเช่นนั้นไปก็ไม่รู้ว่าจะรักษาชีวิตของตนเองได้หรือไม่
พอเห็นหมิงเวยกลับมาอย่างปลอดภัยเขาก็รู้สึกโล่งใจจริงๆ ที่ไม่ต้องตัดสินใจอะไรแย่ๆ เช่นนั้น
น่าซูเห็นพวกเขาก็ร้องเรียกอย่างดีใจ “พี่เจ็ด! พวกท่านกลับมาแล้ว แม่นางหมิงไม่เป็นไรใช่หรือไม่”
ซูถูพยักหน้าแล้วตอบเสียงเรียบไปว่า “ปัญหาได้รับการแก้ไขแล้วให้พวกเขากลับไปพักเถอะ น่าซู เจ้าจัดทหารให้มาคุ้มครองแขกของพวกเราด้วย”
“ได้” น่าซูเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดชะงัก “พี่เจ็ดท่านไม่ไปด้วยหรือ”
ซูถูตอบ “ข้ากับแม่นางหมิงมีเรื่องต้องคุยกัน”
“อ้อ” น่าซูรู้สึกว่าบรรยากาศผิดปกติอย่างบอกไม่ถูก แต่สุดท้ายเขาก็เดินออกไปด้วยความสงสัย
หมิงเวยเปิดห้องของตัวฝู “ประตูห้องนั้นถูกพระอาจารย์ช่างจื้อทำลายไปแล้ว องค์ชายเข้ามาในห้องนี้เถิด” ซูถูพยักหน้าแล้วเดินตามนางเข้าไป
ตัวฝูมึนงงเล็กน้อย และกำลังจะเข้าไปรับใช้ แต่กลับได้ยินหมิงเวยพูดว่า
“ตัวฝู เจ้าคอยเฝ้าอยู่ข้างนอกเถอะ”
“ได้เจ้าค่ะ” ตัวฝูตอบรับอย่างเชื่อฟังนางมองบานประตูที่ถูกปิดลง
หลังจากนั้นไม่นานโหวเหลียงก็เข้ามาดู และถามนางว่า “แม่นางหมิงกับองค์ชายซูถูอยู่ในห้องหรือ”
“ใช่”
“ไม่มีผู้อื่นเลยหรือ”
“ไม่มี”
โหวเหลียงมีสีหน้าแปลกใจ “กลับไปบอกเรื่องนี้กับคุณชายไม่ได้นะ” จากนั้นก็เดินจากไป
ตัวฝูยืนนิ่งอยู่คร
