ทำอะไรงั้นหรือเป็นคำถามที่ดี
เวลาถัดมาหมิงเวยมัดองค์ชายฮูหลุนไว้กับเก้าอี้นางเล่นกับขลุ่ยตนเองพลางครุ่นคิด เรื่องที่พบในวันนี้นางมั่นใจว่าถูกจัดฉากขึ้นมาแล้วเรื่องในคืนนี้ล่ะ
“ท่านมาหาข้ากลางดึกคิดจะทำอะไรหรือ” นางถาม
“อื้อๆ…”
หมิงเวยดึงยันต์ตรงปากเขาออกแล้วพูดว่า “ท่านตะโกนไปก็ไม่มีประโยชน์ ห้องนี้ตกอยู่ในข่ายพลังของข้าแล้วคนข้างนอกจะไม่ได้ยิน”
ฮูหลุนรวบรวมความกล้า “คนของข้าอยู่ข้างนอกากพวกเขาพบว่ามีอะไรผิดปกติจะต้อง…”
หมิงเวยหัวเราะ “เจ้าหัวเราะอะไร”
หมิงเวยพูด “ในเมื่อท่านพาคนตามมาด้วยแล้วเหตุใดไม่เข้ามาพร้อมกับท่านเลยล่ะ หรือท่านต้องการทำเรื่องไม่ดีที่ไม่อยากให้พวกเขาเห็น หากเป็นเช่นนั้นพวกเขาจะกล้าตามเข้ามาได้อย่างไร” สายตาของฮูหลุนสั่นไหว
“รอให้พวกเขาพบว่าเกิดเรื่องผิดปกติ ตอนนี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับเราที่จะทำสิ่งต่างๆ มากมาย!” นางจงใจพูดย้ำหลายคำให้มีน้ำหนักขึ้นให้อีกฝ่ายคิดไปไกล
ฮูหลุนรู้ว่าไม่น่าจะเป็นสิ่งที่เขาคิด แต่เขายังถูกสะกดจิตอยู่ถึงจะกลัวอยู่เล็กน้อย แต่ก็ยังถามด้วยความคาดหวัง “เจ้า…จะทำอะไร”
หมิงเวยโน้มตัวเข้าไปหาเขา นางใช้ขลุ่ยเชิดคางอีกฝ่ายขึ้นแล้วพูดอย่างมีความนัยว่า “แน่นอนว่าต้องเป็นเรื่องที่องค์ชายต้องการทำ!”
“จริง…จริงหรือ” ฮูหลุนหายใจเร็วขึ้น ที่แท้สาวงามจากจงหยวนผู้นี้ก็คิด…หากรู้เช่นนี้เขาพูดกับนางดีๆ แล้วจะสู้กันไปทำไม!
“แน่นอนว่าจริง” ขลุ่ยของหมิงเวยเลื
