อยากจินตนาการอะไรอีกแล้ว!
“เหตุใดองค์ชายถึงมาที่นี่คืนนี้ เป็นการตัดสินใจของตัวท่านเอง หรือถูกผู้อื่นเป่าหูมาเจ้าคะ” ฮูหลุนตกตะลึง
หมิงเวยเห็นปฏิกิริยาของเขาก็รู้แล้ว
“หรือว่าหากไม่สำเร็จก็จะไม่เลิกรา!” หมิงเวยเคาะโต๊ะ
พอเห็นว่าเมื่อตอนกลางวันนางไม่ตอบสนองอะไรจึงเป่าหูฮูหลุนให้มาล่วงเกินนางคืนนี้เพื่อทำให้นางขุ่นเคือง ดูเหมือนว่าเผ่าฉีหูจะถูกเขาทำการแทรกซึม ผู้ที่สามารถกระตุ้นฮูหลุนได้จะต้องเป็นผู้ที่อยู่ใกล้ชิดเขา
หมิงเวยครุ่นคิด หรือตนเองอาศัยโอกาสนี้เปลี่ยนใจดี….
ในตอนนั้นเองนางรู้สึกถึงอันตรายจึงคว้าตัวฮูหลุนอย่างรวดเร็ว บาตรสีทองบินผ่านประตูมาด้วยพลังอันมหาศาลพุ่งทำลายข่ายพลังของนางโดยตรง
หมิงเวยยกฮูหลุนขึ้น และยืนอยู่บนหลังคา นางมองพระอาจารย์ช่างจื้อที่อยู่ตรงลานบ้าน “พระอาจารย์ใจร้อนเสียจริงข้ากำลังพูดคุยกับองค์ชายท่านก็มา”
ฮูหลุนเห็นพระอาจารย์ช่างจื้อก็ดีใจร้องตะโกนออกมา “พระอาจารย์ช่วยข้าด้วย!”
พระอาจารย์ช่างจื้อมีสีหน้ามืดครึ้มเขาพูดว่า “แม่นางส่งองค์ชายมาให้ข้าเถิด! ที่นี่คือเมืองหยุนไฉ ตราบใดที่ได้รับคำสั่งแม่นางติดปีกก็หนีไปไม่รอด!”
หมิงเวยไม่แปลกใจ “ที่พระอาจารย์กล่าวมาข้ากับองค์ชายแค่สนทนายามค่ำคืนกัน เหตุใดพระอาจารย์ถึงได้จริงจังเช่นนั้นเล่า ข้าไม่มีจิตใจคิดร้ายกับผู้อื่น พวกท่านก็ไม่เชื่อ ช่างเถอะในเมื่อพระอาจารย์ไม่สบายใจข้าก็ทำอะไรไม่ได้”
สิ้นเสียงนางก็โยนองค์ชาย
