หน้าของเขาโดยตรง
“อา…” ฮูหลุนเบือนหน้าหนี “ไปให้พ้นๆ!”
หมิงเวยหัวเราะเบาๆ “ในเมื่อองค์ชายไม่ชอบความใกล้ชิดเช่นนี้งั้นก็ไปที่ขั้นตอนต่อไปเลยดีกว่า”
จากนั้นฮูหลุนมองงูขาวที่เลื้อยออกจากไหล่มุดเข้าไปในเสื้อผ้าของตน
ความรู้สึกลื่นๆ ตั้งแต่คอลงไปจนถึงหน้าอก หน้าท้อง จากนั้น…
เนื้อแนบเนื้อมันน่าตื่นเต้นเกินไปแล้ว!
เมื่องูเลื้อยไปถึงกลางกายฮูหลุนก็ทนไม่ไหวร้องออกมาเสียงดัง “พอแล้ว! ข้าไม่จับเจ้าแล้ว! รีบเอามันออกไปเร็ว!”
หมิงเวยมองเขาด้วยรอยยิ้มไม่พูดอะไร ฮูหลุนที่เคยมองนางอย่างดูถูกตอนนี้กลับกลายเป็นร้องขอวิงวอน “ข้าขอโทษเจ้าได้หรือไม่”
หมิงเวยก็ยังไม่พูดอะไร
ฮูหลุนรู้สึกอย่างชัดเจนเลยของสำคัญของเขาถูกรัดเอาไว้ เขากลัวว่างูขาวตัวเล็กจะกลืนสิ่งนั้นเป็นอาหารจึงร้องไห้อย่างขมขื่น “เจ้าต้องการอะไรข้ารับปากทุกอย่างขอร้องล่ะ…”
เมื่อเห็นคำวิงวอนอันขมขื่นของเขาในที่สุดหมิงเวยก็แสดงความเห็นอกเห็นใจ “ในเมื่อองค์ชายไม่ชอบพวกเราก็บังคับไม่ได้ เสี่ยวไป๋ออกมาเถอะ”
“ฟ่อ…” ในที่สุดงูขาวตัวเล็กก็เลื้อยออกมาจากคอเสื้อของเขา
ฮูหลุนสติหลุดลอยเขานั่งตาแข็งค้าง
“รับปากทุกอย่างจริงๆ ใช่หรือไม่” หมิงเวยหรี่ตามองเขา
ฮูหลุนไร้เรี่ยวแรง “ขอเพียงเจ้าปล่อยข้าไป”
หมิงเวยพยักหน้า “องค์ชายตอบคำถามสักสองสามข้อก่อนเจ้าค่ะ”
“เจ้าถามมาเถอะ” ตอนนี้ฮูหลุนขอแค่ออกจากห้องนี้ให้เร็วที่สุดก็พอ
สตรีจากจงหยวนผู้นี้คือปีศาจ! เขาไม่
