ย์ช่วยข้าด้วย!”
ชายผู้นั้นเร็วมาก และไม่นานเขาก็มาอยู่ตรงหน้าพวกนาง ตัวฝูยังคงตกตะลึง ลมแรงพัดลอยเข้ามา
“วิ้ง…” แสงสีทองสาดส่องลงมา ตัวฝูโต้กลับโดยสัญชาตญาณ
นางมีพลังมหาศาลการต้านทานบาตรสีทองนั้นง่ายดาย แต่ผู้เป็นเจ้าของบาตรสีทองนั้นได้ใช้กำลังภายในโจมตีแขนขวาของตัวฝูในมุมที่ยากต่อการป้องกัน
ตัวฝูแม้จะฝึกฝนอย่างหนัก แต่นางเพิ่งเรียนรู้เส้นทางวรยุทธ์ได้ไม่ถึงหนึ่งปี จะไปสู้คนที่อยู่บนเส้นทางนี้มาหลายปีได้อย่างไร นางจึงได้แต่ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น
“วิ้ง…” ชามสีทองส่งเสียงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นฝีมือของหมิงเวย ขลุ่ยกระทบกับบาตรสีทองนางปล่อยพลังสวนกลับไป จากนั้นทั้งสองต่างถอยกลับไปแล้วหยุดชะงัก
หมิงเวยมองอีกฝ่ายแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “นางเป็นเพียงเด็กที่เพิ่งเรียนรู้วรยุทธ์พระอาจารย์จะไม่ปราณีนางหน่อยหรือ” เมื่อครู่นี้หากโจมตีจริงแขนขวาของตัวฝูไม่แน่อาจใช้การไม่ได้อีก
คนที่มาช่วยคือพระอาจารย์ช่างจื้อพระอาจารย์ของเผ่าฉีหู
หมิงเวยพูดด้วยภาษาจงหยวนพระอาจารย์ช่างจื้อเองก็ตอบกลับไปด้วยภาษาจงหยวนติดสำเนียงเล็กน้อย “ท่านอยู่ในดินแดนของพวกเราหูเหริน ไม่สุภาพต่อองค์ชายของพวกเราจะให้ปราณีได้อย่างไร”
หมิงเวยมององค์ชายฮูหลุนที่ถูกเขาดึงขึ้นแล้วพูดว่า “ท่านเชี่ยวชาญภาษาจงหยวน หากท่านเคยเดินทางมายังจงหยวนของพวกเราคงเคยได้ยินประโยคที่ว่า ผู้ใดรุกรานเราจำเป็นต้องตอบโต้ผู้นั้น แม้ที่นี่จะเป็นดินแ
