ดนหูเหริน แต่องค์ชายเผ่าของท่านพูดจาไม่ให้เกียรติข้าหลังจากที่ข้าบอกสถานะของตนเองไป ไม่น่าแปลกใจที่สาวใช้ของข้าจะปกป้องเจ้านาย”
พระอาจารย์ช่างจื้อมองนางแล้วตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “สตรีจากจงหยวนปรากฏตัวขึ้นในทุ่งหญ้ามีเพียงแต่ผู้ที่มีสถานะเป็นทาสเท่านั้นเป็นเรื่องปกติที่จะเข้าใจผิดกันได้”
“แค่เข้าใจผิดงั้นหรือ”
ฮูหลุนสูดลมหายใจด้วยความโกรธเขาไม่เข้าใจภาษาจงหยวนจึงไม่รู้ว่าทั้งสองคนกำลังพูดเรื่องอะไรเขาคิดว่าตนมีพระอาจารย์ช่างจื้อคอยสนับสนุนอยู่จึงพูดแทรกขึ้นว่า “พระอาจารย์! จับนางมาให้ข้า! กล้าทำให้ข้าขุ่นเคืองข้าจะให้นางได้ลิ้มรสชาติของการเป็นทาส!”
ทันทีที่เขากล่าวคำนี้ออกมาหมิงเวยมองไปยังพระอาจารย์ช่างจื้อด้วยสีหน้าเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม ส่งสายตาให้อีกฝ่ายเข้าใจ
พระอาจารย์ช่างจื้อเลิกคิ้วแล้วตอบว่า “ที่นี่คือเมืองหยุนไฉในฐานะที่ท่านเป็นแขกมีเหตุผลอะไรต้องทำให้เจ้าบ้านลำบากด้วย กองคาราวานของท่านยังอยู่ที่นี่ หากไม่สร้างปัญหาจะเป็นการดีกว่า”
นี่คือการขมขู่ แต่ที่เขาพูดมาก็ถูกที่นี่คือดินแดนของหูเหรินคนนอกมีแต่จะลำบาก
หมิงเวยคิดจะถอยให้อีกฝ่าย แต่น่าซูกลับพูดขึ้นว่า “พระอาจารย์ก่อนหน้านี้ข้าบอกกับฮูหลุนแล้วว่านางเป็นแขกคนสำคัญของเผ่าหมาป่าหิมะ แต่เขาก็ยังล่วงเกินเช่นนี้คงไม่ใช่แขกที่ทำให้เจ้าบ้านลำบากหรอกนะ”
คำพูดนี้เป็นภาษาหูซึ่งฮูหลุนฟังเข้าใจเป็นอย่างดีเขาหัวเราะเยาะ “ทำไมหรือ เผ
