่าหมาป่าหิมะของพวกเจ้าคิดจะหาเรื่องเผ่าฉีหูของพวกข้างั้นหรือ เอาสิ! ให้หัวหน้าเผ่าหมาป่าหิมะออกคำสั่งเลยออกจากเมืองหยุนไฉมาสู้กัน!”
น่าซูโกรธมาก “ฮูหลุน! เจ้าใช้อำนาจของเผ่าคิดจะรังแกผู้ใดก็ได้งั้นหรือ”
ฮูหลุนไม่ยี่หระ “รังแกเจ้าแล้วอย่างไรเจ้ากล้าหรือไม่ล่ะ”
“เจ้า…”
“น่าซู!” เสียงแผ่วเบาขัดจังหวะการโต้เถียงระหว่างองค์ชายทั้งสอง
น่าซูหันกลับไปเห็นชายหนุ่มที่ขี่ม้ามาทางนี้ก็ดีใจ “พี่เจ็ด!”
หมิงเวยได้ยินเขาเรียกอีกฝ่ายก็ตกใจจึงหันไปมอง ชายหนุ่มลงจากหลังม้ามีอายุประมาณยี่สิบต้นๆ เขาสวมชุดตามแบบฉบับของชาวหูเหริน แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น ใบหน้านั้นค่อนข้างแตกต่างจากหูเหรินอยู่มาก
ใบหน้าที่ดูอ่อนโยน ผิวที่ค่อนข้างขาว มีเพียงรูปร่างที่สูงใหญ่เท่านั้นที่เป็นลักษณะพิเศษของหูเหริน
“คุณหนู!” ตัวฝูกระซิบนางรู้สึกแปลกใจมากว่าเหตุใดน่าซูกับผู้เป็นพี่ชายถึงมีใบหน้าไม่เหมือนกันเลยอีกฝ่ายดูเหมือนคนจากจงหยวนเสียมากกว่า
หมิงเวยระงับลมหายใจ ไม่คิดเลยว่านางจะได้พบกับวีรบุรุษแห่งราชวงศ์เว่ยตะวันตกในสถานการณ์เช่นนี้โดยไม่ได้เตรียมตัวไว้
ในชาติก่อนเขาได้รวมแปดเผ่าของเป่ยหูให้เป็นหนึ่งเดียวกัน และก่อตั้งราชวงศ์เว่ยตะวันตก ตั้งแต่นั้นมาเป่ยฉีก็ได้เผชิญหน้ากับอีกฝ่ายอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
เขาไม่ใช่สาเหตุของทุกเรื่อง แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่เป็นปัจจัยที่สำคัญที่สุด ตอนนี้เขายืนอยู่ตรงหน้านางแล้วนางอดคิดไม่ได้ว่าห
