ณ มุมหนึ่งของลานประลอง เสียงของไป๋เชี่ยนหรูที่เพิ่งถูกกดให้เงียบไปเมื่อครู่ พลันหลุดลอดออกมาอีกครั้ง ทว่าคราวนี้มันเต็มไปด้วยความตกตะลึงจนแทบเสียสติ
นี่… นี่มัน…
แม่! หลิงเสี่ยวเสี่ยวรีบตะครุบปากผู้เป็นแม่อีกครั้ง หวาดกลัวจับใจว่านางจะพลั้งปากพูดสิ่งใดที่ขัดหูขึ้นมาอีก
คำพูดที่เหลือของไป๋เชี่ยนหรูถูกกลืนหายไปในลำคอ เหลือเพียงดวงตาที่เบิกกว้างจดจ้องไปยังลานประลองเบื้องหน้า ราวกับเห็นภาพลวงตาที่ไม่อาจยอมรับได้
กระทั่งหุ่นเชิดโลหะทั้งยี่สิบตัวถูกกระตุ้นการทำงานพร้อมกัน และตีวงล้อมเข้าหาจอมดาบมรณะอย่างแน่นหนา ใบหน้าที่เคยราบเรียบดุจบ่อน้ำนิ่งของมันก็เริ่มปรากฏแววตาที่มีชีวิตชีวาขึ้นมา
มันไม่ได้หลบหลีกอย่างทุลักทุเลตามช่องว่างของการโจมตีเฉกเช่นนักรบมนุษย์พยัคฆ์ ทว่ากลับก้าวเท้าไปข้างหน้า… เดินเข้าสู่ใจกลางพายุแห่งคมหอกคมดาบที่หนาแน่นที่สุดอย่างท้าทาย
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
เสียงโลหะปะทะกันดังรัวเร็วเป็นจังหวะต่อเนื่อง ทว่ากลับไม่ได้ให้ความรู้สึกถึงการต่อสู้ที่ดุเดือดเลือดพล่าน แต่มันคือท่วงทำนองอันแปลกประหลาดที่ชวนให้ลุ่มหลง
อาวุธทั้งยี่สิบเล่มฟาดฟันลงมาจากทุกทิศทาง ด้วยมุมองศาและจังหวะเวลาที่แ
