ได้หรือไม่ ข้าไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้ว พวกเขาให้หมั่นโถวข้าแค่ไม่กี่ชิ้น แม้ว่าอาหารจงหยวนจะอร่อย แต่ก็เสียใจที่ไม่มีเนื้อให้เลย”
ตัวฝูเห็นหมิงเวยพยักหน้านางจึงหยิบเนื้อแห้งหนึ่งกำมือ และมอบให้เขา “มีแค่นี้”
“แค่นี้ก็ดีแล้ว ขอบคุณมาก!” น่าซูกินเนื้อแห้งไปดื่มน้ำไป เขารีบกินจนสำลักแต่ก็ไม่ยอมหยุดกิน หมิงเวยมองเขากินด้วยรอยยิ้มขณะที่ในหัวกำลังเรียบเรียงข้อมูลอีกรอบ
เด็กหนุ่มที่ชื่อน่าซูคนนี้บอกว่ามาที่เมืองเล็กเพื่อเอาของบางอย่าง แต่ในเมืองแห่งนั้นมีแต่คนจงหยวนแปลกประหลาดดูเหมือนว่าอยู่คุ้มครองที่นั่นมานานแล้ว…
ของสิ่งนั้นคืออะไรกันแน่นางกำลังเชื่อมโยงพวกเขาเข้าด้วยกัน
อีกอย่างเบื้องหลังของเด็กหนุ่มผู้นี้ไม่ธรรมดาเช่นกัน สามารถวิ่งกับตัวฝูมาได้ไกลเพียงนี้ ต้องมีความแข็งแรงไม่น้อย ภาษาจงหยวนก็พูดได้ดีมาก จะต้องมีคนจงหยวนอยู่รอบตัวเขาแน่ๆ แล้วยังบอกจะพาพวกนางไปเขตราชวงศ์อย่างน้อยก็ต้องเป็นชนชั้นสูง ชนชั้นสูงรุ่นเยาว์คนหนึ่งมาที่เมืองเล็กๆ ในถิ่นทุรกันดานแห่งนี้คนเดียวเพื่อเอาของสิ่งหนึ่งงั้นหรือ
น่าสนใจ! เพราะว่าในขณะที่กำลังวิ่งทั้งสามคนไม่กล้าจุดไฟพวกเขาจึงพักอยู่ในที่หลบภัยหนึ่งคืน
เมื่อแสงอาทิตย์โผล่พ้นหมิงเวยก็ตื่นขึ้นมา นางใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าตนเอง จากนั้นก็หวีผมที่พันยุ่งเหยิง
ในขณะที่กำลังหวีจู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีสายตากำลังจ้องมองมาทางนี้พอหันศีรษะไปพบว่าน่าซูก็ตื่นแล้วเช่นกันเขา
