่เจอ
ถนนยิ่งเดินเข้าไปยิ่งเดินยากมากขึ้นเรื่อยๆ ขนาดตัวฝูที่เป็นเด็กมีชีวิตยากลำบากยังทนไม่ได้จนตะโกนขึ้นว่า “เมื่อไรจะถึงสักที”
หมิงเวยดูสงบมากเมื่อถึงเวลาทานนางก็ทาน เมื่อถึงเวลาพักนางก็พัก เมื่อต้องรีบเดินทางก็นั่งหลับตาบำรุงเสินบนหลังม้า กังวลไปก็ไร้ประโยชน์พวกเขานำอาหารมามากพอที่จะเอาตัวรอดจากความอดอยากได้
เมื่อถึงวันที่เจ็ดทหารคุ้มกันที่สำรวจทางอยู่ด้านหน้าตะโกนขึ้นว่า “เมืองเล็ก มีเมืองเล็กๆ อยู่ขอรับ!”
ทุกคนประหลาดใจสถานที่แห่งนี้อยู่ใกล้กับอาณาเขตของหูเหริน เหตุใดถึงมีเมืองเล็กๆ ในป่าลึกเช่นนี้ได้ เมื่อพวกเขามาหยุดอยู่ตรงหน้าเมืองเล็กๆ พวกเขาก็แน่ใจว่าตนเองไม่ได้ตาลาย
เป็นเมืองเล็กจริงๆ แม้ว่าจะรกร้างมาก แต่ธงที่เขียนคำว่า ‘酒(เหล้า)’ โบกสะบัดอยู่ ร้านค้าที่หันหน้าเข้าถนนล้วนแสดงให้เห็นว่ายังมีชีวิตอยู่
โหวเหลียงลงจากหลังม้าเดินไปใต้ซุ้มประตูไม้ไผ่จากนั้นก็ปลุกชายชราที่กำลังงีบหลับอยู่ “ผู้เฒ่า ตื่นๆ!”
ชายชราลืมตา และพึมพำ “ข้าฝันอีกแล้วหรือ” จากนั้นก็หันหลังกลับไปนอนต่อ
โหวเหลียงแปลกใจ แต่ก็ผลักอีกฝ่ายต่อ “ผู้เฒ่า ตื่นๆ! ข้ามีเรื่องอยากถามท่าน มีเงินให้ด้วย!”
เมื่อได้ยินคำว่า ‘เงิน’ ชายชราก็ตื่นขึ้นอีกครั้งเขาขยี้ตาแล้วมองไปที่โหวเหลียง จากนั้นก็มองเลยไปที่ขบวนรถที่อยู่ข้างหลังอีกฝ่ายเขาตกใจมาก “พวกท่านมาจากที่ใดกัน”
โหวเหลียงยิ้มออกมา และทักทายอย่างสุภาพ “พวกเราเป็นพ่อค้า
