มาจากต้าฉีกำลังเดินทางไปหูตี้”
“พ่อค้า หูตี้งั้นหรือ” ชายชราสงสัย
“ถูกต้อง” โหวเหลียงรู้สึกผิดปกติ “ท่านไม่เคยเห็นกองคาราวานมาก่อนหรือ”
ชายชราพูด “ข้าเคยเห็นเมื่อนานมาแล้ว แต่ทำไมพวกท่านถึงมาเส้นทางนี้ เส้นทางนี้ไม่มีผู้ใดผ่านมาหลายสิบปีแล้วนะ!”
หลายสิบปีเลยหรือยิ่งฟังยิ่งผิดปกติไม่ว่าเส้นทางเก่าบนเขาเหยียนซานจะรกร้างเพียงใดก็ย่อมต้องมีคนกล้าเดินเข้ามาบ้าง
โหวเหลียงรีบถาม “ที่นี่ไม่ใช่เส้นทางเก่าบนเขาเหยียนซานหรือ”
ชายชราหัวเราะ “ที่แท้พวกท่านต้องการใช้เส้นทางเก่าหรอกหรือ ดูเหมือนพวกท่านจะหลงทางนะ ไม่ใช่ว่าตอนผ่านเขาหู่โถวซานไม่ระวังเดินเข้าไปในทางแยก อา…ลำบากหน่อยนะ หากวกกลับไปก็ใช้เวลาหลายวันเลย!”
ทุกคนคิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะเดินในเส้นทางที่ผิดไม่น่าแปลกใจเลยที่หลายวันนี้เดินยากขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าถนนเก่าแก่บนเขาเหยียนซานจะมีเส้นทางที่ซับซ้อน แต่ก็เป็นเส้นทางการค้าที่มีชื่อเสียงมากแน่นอนว่าจะต้องให้พวกม้าและพาหนะผ่านไปได้ โหวเหลียงปาดเหงื่อออกจากใบหน้าแล้วเดินเข้าไปปรึกษา
“แม่นางหมิง ท่านเห็นว่าควรทำอย่างไรดี พวกเราขอพักที่นี่สักคืนแล้วพรุ่งนี้ค่อยเดินย้อนกลับไปดีหรือไม่”
คนอื่นๆ ส่งสายตาคาดหวังไปยังหมิงเวยทุกวันนี้พวกเขาค้างแรมในป่า คงจะดีมากถ้าพวกเขาสามารถพักในเมืองได้สักคืน แต่หมิงเวยมองเมืองนี้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“พวกเรามีคนมากมายเพียงนี้เกรงว่าจะไม่สะดวกที่จะอยู่ที่นี่พวก
