้นแน่นอน แต่เขาไม่กล้าถามหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เกิดความคิดเห็นจึงตอบกลับไปว่า “ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ”
“เข้าใจแล้วก็ดี” หมิงเวยโบกมือ “ท่านไปเบิกเงินกับตัวฝูเถอะ จากนั้นก็เข้าเมืองไปหาผู้จัดการหยางเขาจะช่วยท่านจัดหาสินค้าส่วนเรื่องกำลังคนผู้จัดการหยางเตรียมไว้ให้แล้ว หากท่านมีคนที่คิดว่าเหมาะสมก็สามารถพาไปด้วยได้”
“ขอรับ” โหวเหลียงดำเนินการอย่างรวดเร็ว และเดินทางเข้าเมืองในวันนั้นเลย
เขาคิดออกแล้วคุณชายคิดทำการค้าในเกาถาง การที่แม่นางหมิงเดินทางไปหูตี้แน่นอนว่าการลักลอบนำเข้าไม่ง่ายดายเพียงนั้น เหตุผลที่เป็นไปได้มากที่สุดคือการใช้การลักลอบนี้สอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์ในหูตี้
หากเป็นกรณีนี้พวกเขาจะใช้เส้นทางที่ปลอดภัยไม่ได้ชนเผ่าส่วนใหญ่สามารถไปที่นั่นได้ แน่นอนว่าจำเป็นต้องปกปิดการเดินทาง ดังนั้นสินค้าที่ต้องนำไปจะต้องเพียงพอ และต้องไม่เผยข้อบกพร่อง
ไม่กี่วันต่อมาแผนที่เส้นทางของโหวเหลียงก็ถูกส่งมอบให้กับหมิงเวย
นางดูไปพลางพูดคุยกับหยางชูว่า “คนผู้นี้ฉลาดจริงๆ แค่ให้ข้อมูลเขาเล็กๆ น้อยๆ ก็เข้าใจเจตนาของข้าแล้ว”
เมื่อดูแผนที่การเดินทางที่เขาวาดไว้จะต้องผ่านชนเผ่าหลายแห่งและบังเอิญเป็นสถานที่ที่นางต้องการสอบถามสถานการณ์พอดีเลย
หยางชูพูด “อย่างไรก็ตามท่านต้องระวังตัว หากเขาเกิดขายกองคาราวานเพื่อเอาตัวรอดจะเกิดการสูญเสียครั้งใหญ่”
“วางใจเถอะ ข้าจะให้งูขาวคอยจับตามองเขา”
หมิงเวยวา
