รแหวกหญ้าให้งูตื่นได้
เพราะฉะนั้นทางที่ดีที่สุดคือให้เขาอยู่ที่นี่…
“ท่านจะไปนานเท่าไร” หยางชูถามอย่างไม่เต็มใจ
“ข้าเองก็ไม่รู้” หมิงเวยตอบ “ข้าวางแผนที่จะให้โหวเหลียงสวมรอยเป็นพ่อค้านำสินค้าไปที่หูตี้ หากจัดการได้เร็วข้าจะรีบกลับมาโดยเร็วที่สุดซึ่งไม่น่าเกินหนึ่งปี”
หนึ่งปีหลังจากนี้ราชวงศ์เว่ยตะวันตกถือกำเนิดขึ้นนางไม่มีประโยชน์ที่ต้องอยู่ที่นั่นอีกต่อไป
“หนึ่งปี…” หยางชูรู้สึกว่าช่วงเวลานี้ยาวนานเกินไปเขารู้สึกหมดหวัง ระยะเวลาหนึ่งปีที่ไม่ได้เห็นหน้านางยิ่งไปกว่านั้นการไปหูตี้เป็นเรื่องที่อันตรายมาก แม้ว่านางจะมีความสามารถมาก แต่ผู้ใดจะมั่นใจได้ว่าจะไม่มีอุบัติเหตุเกิดขึ้น คนหูเหรินเป็นพวกดุร้ายแค่ไหนทุกคนย่อมรู้ดี
“เพราะฉะนั้น” หมิงเวยดันหน้าอกเขาเบาๆ “จะไม่ต่อจริงๆ หรือ”
“….”
หยางชูหันกลับมากดนางไว้ใต้ร่างเขาอีกครั้งแล้วถามเสียงเข้ม “นั่นคือสิ่งที่ท่านคิดอยู่หรือ…”
“ท่านต้องการมากหรืออย่างไร!” ยิ่งเขาโกรธหมิงเวยยิ่งอยากหัวเราะ “มองท่านที่แสร้งทำเป็นไม่ต้องการก็รู้สึกเหนื่อยแทนอีกอย่างพอข้าจากไปแล้วไม่รู้ว่าจะได้กลับมาเมื่อไร ท่านอดทนเช่นนี้หากวันหนึ่งเกิดไม่ไหวขึ้นมาแล้วไปแตะต้องผู้อื่นจะทำอย่างไรข้าไม่โกรธตายเลยหรือ”
“….” ก็มีเหตุผล! หยางชูรู้สึกสับสนเล็กน้อยเขาคลายมือออก หมิงเวยใช้โอกาสนี้พลิกตัวสลับตำแหน่งกับเขา
“ท่านไม่ต้องกังวลพวกเราจะไปอย่างช้าๆ คงไม่อยากเป็นเช่นนั้นหรอก
