หย่วเต๋อว่า “ตระกูลจี้เป็นอย่างไรบ้าง พวกแม่นมถงล่ะ”
ตั้งแต่หมิงเวยเดินเข้ามาสีหน้าของหยางโหย่วเต๋อดูเมตตาและอ่อนโยน
ก่อนที่ผู้เป็นนายจะจากไปท่านได้ฝากคุณชายไว้กับเขาเป็นการส่วนตัว แม้จะเป็นคนรับใช้ ไม่สามารถบงการเรื่องสำคัญในชีวิตของคุณชายได้ แต่เมื่อเห็นคุณชายถูกลดตำแหน่งและให้ออกจากเมืองหลวง เรื่องแต่งงานก็ต้องล้มเลิกไป เขาจึงอดไม่ได้ที่จะกังวล
เมื่อรู้ว่าหมิงเวยตามคุณชายไปใจของเขาก็สงบลง ถึงตอนนี้ทั้งสองจะยังไม่มีสถานะ แต่ก็ยังมีคนอยู่ข้างกายคุณชาย! อีกอย่างทั้งที่รู้สถานการณ์ของคุณชายแต่ก็เต็มใจเดินทางไกลมาหาความรักเช่นนี้หาได้ยากยิ่ง
เมื่อได้ยินคำถามของหมิงเวยหยางโหย่วเต๋อก็ตอบด้วยความเคารพ “แม่นางหมิงโปรดวางใจ ทุกคนในตระกูลจี้สบายดีขอรับในการสอบหน้าพระที่นั่งคุณชายใหญ่มีความสามารถโดดเด่นจนได้ตำแหน่งทั่นฮวาอนาคตต้องรุ่งโรจน์อย่างแน่นอน ส่วนแม่นมถงสบายดีขอรับก่อนที่ข้าน้อยจะจากมาพวกนางฝากข้าน้อยมาทักทายแม่นางหมิงด้วย”
หมิงเวยพยักหน้า “เช่นนั้นก็ดีแล้ว”
หยางชูพูด “ท่านเดินทางมาตั้งไกลไปพักผ่อนก่อนเถอะ เรื่องที่เหลือพรุ่งนี้ค่อยคุยกันยังไม่สาย” พูดจบเขาก็เรียกอาหว่านให้จัดที่พักให้หยางโหย่วเต๋อ
หนิงซิวกลับมาในตอนเย็นเมื่อทานอาหารเสร็จเรียบร้อยหมิงเวยก็พูดขึ้นว่า “ข้าจะไปจากที่นี่เดือนหน้า”
มือที่ถือถ้วยชาของหยางชูชะงักเขาหันไปหานาง “ไปที่ใดกัน”
“หูตี้[1]”
เขาวางถ้วยชาลง “ท่านไม่
