“แม่นางหมิง”
หมิงเวยยิ้มแล้วพูดว่า “วันนี้ท่านดูอารมณ์ดีนะ!”
โหวเหลียงลูบเคราพลางตอบด้วยรอยยิ้มว่า “ต้องขอบคุณในความกรุณาของคุณชายที่ทำให้ข้าได้มีช่วงเวลาที่ดีเช่นนี้ขอรับ”
อืม…ไม่แทนตนเองว่าข้าน้อยแล้ว ดูเหมือนเขาจะรู้จุดยืนของตนเองแล้วสินะ ก็ดีตราบใดที่เขาแสดงละครได้ดีงั้นก็ให้ค่าตอบแทนที่สมควรแก่เขาก็แล้วกัน
ถ้ายังหลอกตนเองต่อไปก็มีคุณธรรมสูงส่งเกินไปแล้วไม่แน่ว่าในหนังสือประวัติศาสตร์อาจมีชื่อของเขาอยู่ในนั้นด้วย หากนำเขาไปเปรียบเทียบกับจางเหลียง[1] หรือเฉินผิง[2] เขามีทักษะเพียงพอที่จะไปถึงจุดนั้นได้
หมิงเวยถาม “คุณชายกำลังวางแผนที่จะโจมตีโจรบนเขาเหยียนซาน ท่านไม่ไปช่วยเขาหรือ”
โหวเหลียงโบกมือ “ข้ากำลังคิดเรื่องนี้อยู่ หากยังคิดหาวิธีที่ดีไม่ได้ก็จะไม่ไปรบกวนคุณชาย รอให้มีแผนการที่ดีก่อนค่อยเข้าไปช่วยคุณชาย”
หมิงเวยกล่าวชมเชย “ท่านทำหน้าที่ได้ดีจริงๆ!”
“ไม่หรอกๆ”
โหวเหลียงหันมามองและถามอย่างไม่แน่ใจ “คุณชายถูกลดตำแหน่งและให้มาอยู่ที่นี่ แม่นางก็ติดตามมาไม่หนีห่างไปไหนช่างเป็นความรักที่ลึกซึ้งยิ่งนัก เหลือเพียงแค่แต่งงานคงงดงามกว่านี้…”
หมิงเวยยิ้มแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “นั่นเป็นคำถามที่ท่านควรถามหรือ ท่านเป็นนักโทษมีความผิดคิดว่าตนเองเป็นโหม่วซื่อ[3]จริงๆ หรืออย่างไร”
“…. ” สีหน้าของโหวเหลียงดูขมขื่นเขาเอ่ยขอโทษอยู่หลายครั้ง “ขออภัยด้วย ข้าน้อยพูดมากเกินไป”
คนผู้นี้จะเปลี่ย
