โหวเหลียงถูมือแล้วยิ้ม “ท่านกังวลเกินไปขอรับ ราชสำนักตัดสินเช่นนั้นแต่ผู้ใดจะทำตามกฎหมายได้อย่างไม่มีตกหล่นได้กัน แม้แต่กองทัพซีเป่ย แม่ทัพเหลียงและแม่ทัพจงยังไม่ทำเลย พวกเขาไม่สามารถควบคุมทุกคนได้ใช่หรือไม่ ถึงมีเล็ดลอดออกมาก็ถือว่าเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดอะไร”
พูดตรงๆ ก็คือลักลอบนำเข้า การลักลอบขนสินค้ามักถูกห้ามในเขตซีเป่ย
อาหาร ผ้า และใบชาจากจงหยวน[1] สัตว์ และหนังสัตว์จากหูเหรินได้รับความนิยมในการลักลอบนำเข้ามาโดยตลอด ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาดินแดนของชาวหูเหรินได้ค้นพบบ่อเกลือหลายแห่งดังนั้นเกลือจึงกลายเป็นสินค้ายอดนิยม
เกลือของทางการมีราคาสูง แต่เกลือของหูเหรินราคาต่ำ กำไรที่น่าทึ่งขนาดนี้ต่อให้เสี่ยงโดนตัดหัวก็ไม่สามารถหยุดการลักลอบขนสินค้าได้ แม้แต่กองทัพซีเป่ยก็ไม่สามารถทำความสะอาดได้อย่างสมบูรณ์
ในความทรงจำของหมิงเวยการล่มสลายของกองทัพซีเป่ยมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก สิบปีหลังจากนี้เมื่อหลิงตี้ขึ้นครองราชย์ การลักลอบนำเข้าของกองทัพซีเป่ยกลายเป็นเรื่องปกติ ตั้งแต่นั้นทุกอย่างก็พังไปตามๆ กันจนภายหลังไม่อาจทำสงครามได้และพ่ายแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่า
นางไม่เคยพูดเรื่องนี้กับหยางชู ปู่กับย่าของเขาเป็นแม่ทัพที่มีชื่อเสียงเป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจถึงเรื่องอันตรายนี้ เขาไม่พูดอะไรนอกจากแค่นหัวเราะจากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วเดินจากไป โหวเหลียงตกใจเขาไม่รู้ตนเองพูดอะไรผิดตรงไหนจึงหั
