นไปมองหมิงเวย
หมิงเวยมองเขาอย่างเห็นอกเห็นใจ “รู้จักกิ้งก่าหรือไม่”
โหวเหลียงแม้จะเป็นคนไม่ดี แต่เขาก็มีความรู้มากมายหลังจากครุ่นคิดสักพักเขาก็ตอบว่า “สัตว์ชนิดหนึ่งงั้นหรือ”
“ใช่ หรือเรียกอีกอย่างว่ามังกรเปลี่ยนสี ผิวบนร่างกายจะเปลี่ยนสีตามสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไปเพื่อให้ปกปิดตัวตน ปรัชญาชีวิตของท่านโหวคล้ายคลึงกับมันมาก!”
โหวเหลียงหัวเราะแห้งๆ ในฐานะคนเลวต้องมีความตระหนักในคนเลวเป็นเรื่องปกติที่จะถูกผู้อื่นดูถูกเหยียดหยาม อย่าคิดรักษาในศักดิ์ศรีเพื่อต้องการมีชีวิตรอดสิ่งนี้ถือว่าไร้ค่า แต่ที่หมิงเวยพูดเช่นนั้นไม่ใช่เพื่อหัวเราะเยาะเขา นางพูดต่อไปว่า
“ในเมื่อต้องเป็นกิ้งก่าก็ควรทำตัวให้เหมาะสมกับตำแหน่งมากกว่านี้ เมื่อก่อนท่านอยู่ในถ้ำของโจรทำตัวเป็นโจร แต่ตอนนี้ท่านอยู่ภายใต้อำนาจของผู้ใดก็ควรเข้าใจหลักการของเขาในการจัดการกับสิ่งต่างๆ ด้วย”
โหวเหลียงไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามอย่างไม่แน่ใจ “เชิญแม่นางหมิงชี้แนะได้เลย”
หมิงเวยหัวเราะ “ท่านรู้ที่มาของคุณชายหรือไม่”
โหวเหลียงตอบ “คุณชายเป็นลูกหลานของไท่จู่เป็นหลานชายขององค์หญิงหมิงเฉิง และเป็นบุตรที่เกิดหลังการเสียชีวิตของนายท่านสองตระกูลหยาง เต็มไปด้วยบ่าวที่คอยรับใช้ ตระกูลฝั่งมารดาคือตระกูลเผย ตระกูลขุนนางชั้นสูงน้าของเขาเป็นถึงกุ้ยเฟยซึ่งเป็นคนโปรดของฮ่องเต้…”
“พอแล้ว” หมิงเวยพูดขัดจังหวะเขา กาอันไหนไม่เปิดก็หยิบอันนั้น[2]จริงๆ
