บหมดแล้วเชิญคุณชายสั่งการได้เลยขอรับ”
หมิงเวยเปิดตา และสังเกตม่านพลังที่นายช่างโหวสร้างขึ้นอย่างระมัดระวังแล้วพยักหน้า “ไม่มีอะไรผิดปกติ”
เสี่ยวถงย้ายเก้าอี้มาวางที่ทางเดิน “เชิญคุณชายเจ้าค่ะ” หยางชูนั่งลงบนเก้าอี้และมองดูพวกโจรที่แข็งแกร่งเหล่านี้
หัวหน้าโจรลืมตามองไปรอบๆ และทันใดนั้นก็เห็นนายช่างโหวที่ยืนอยู่ด้านหลังหมิงเวยท่าทางก้มหัวของอีกฝ่ายทำให้เขารู้สึกสงสัย
หมิงเวยเห็นดังนั้นจึงหัวเราะแล้วพูดช้าๆ ว่า “ท่านโหวต้องขอบคุณท่านจริงๆ!”
นายช่างโหวได้ยินก็รู้สึกใจไม่ดี ดวงตาแดงก่ำของหัวหน้าโจรจ้องมาที่เขาเขม็ง
“เป็นเจ้าหรอกหรือ” หัวหน้าโจรแปลกใจว่าทำไมอีกฝ่ายทำเหมือนรู้จักกันมานานแล้ว ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะได้คำตอบแล้วเขาสลัดตัวเองให้หลุดออกจากการจับกุมแล้ววิ่งไปหาอีกฝ่ายจากนั้นก็ตะโกนเสียงดัง
“ข้าไม่ควรเชื่อคนอย่างเจ้าเลย! ที่นี่ให้ความเป็นอยู่ที่ดีมีความสุขใช่หรือไม่ เจ้าคนแซ่โหวข้าจะถลกหนังเจ้า!”
นายช่างโหวรีบหลบไปอยู่ด้านหลังหมิงเวยแล้วพูดเสียงเบา “ข้าเองก็ถูกจับเหมือนกัน…”
หมิงเวยเหลือบตามองเขา เขาก็เงียบเสียงทันที หัวหน้าโจรถูกเหล่าขุนศึกจับตัวไว้ และกดลงกับพื้นอย่างแรง หลังจากนั้นไม่นานเขาก็หมดแรงและหยุดลง
“พวกเจ้าจะฆ่าก็ฆ่าซะ” เขาพูดด้วยเสียงหอบ “แต่คนแซ่โหวนั้นทางที่ดีอย่าเชื่อใจเขาดีกว่า เขาไม่มีดีอะไรสักอย่างทำให้ครอบครัวตนเองล่มจมไปที่ไหนมีแต่เรื่อง! ครั้งนี้เห็นว่าพวกเจ้
