ามีชีวิตที่ดีจึงเข้าหาไม่แน่ว่าสักวันพวกเจ้าจะถูกหักหลังเช่นกัน!”
หยางชูมีท่าทีสนใจจึงถามไปว่า “งั้นหรือเมื่อก่อนเขาทำอะไรล่ะ”
หัวหน้าโจรไม่คิดว่าตัวเองจะมีชีวิตรอดจึงคิดจะลากนายช่างโหวลงด้วยการเทเม็ดถั่วออกมาจากกระบอกไม้ไผ่[1] เขาพูดออกมาทุกอย่างไม่เหลือ “เขาเป็นลูกหลานของกานผู่โหว…”
หมิงเวยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ตระกูลกานผู่โหวนายช่างโหวคนนี้เป็นลูกหลานตระกูลมีชื่อเสียงจริงๆ!
โหวจ้ง บรรพบุรุษของเขาเป็นขุนนางคนสำคัญของไท่จู่ เมืองหยุนจิงได้รับการออกแบบและสร้างโดยเขา คนรุ่นหลังไม่เพียงแต่ควบคุมกองอำนวยการสร้างพระราชวัง คนที่ออกมาเป็นข้าราชการก็มีไม่น้อยเพียงแต่เมื่อประชากรกระจัดกระจาย ยุคสมัยเปลี่ยนจึงค่อยๆ หายไปจากประวัติศาสตร์
หัวหน้าโจรยังคงพูดต่อ ประสบการณ์ที่น่าเศร้าของนายช่างโหวที่คร่ำครวญก่อนหน้านี้เป็นจริงอยู่เจ็ดส่วนเหตุผลที่ชัดเจนคือเขาหาเรื่องใส่ตัว
เขามีความภาคภูมิใจในตนเองสูง ชอบทำตัวขวางโลก เป็นคนโหดร้ายแล้วยังอิจฉาผู้มีคุณธรรมความสามารถ ชอบโยนความผิดให้ผู้อื่นอย่างไร้ความเมตตา เขาเป็นคนเลวที่ไม่ยอมศิโรราบ ตอนแรกกลุ่มโจรที่เขาคิดเข้าหาไม่ใช่กลุ่มนี้ แต่เป็นอีกกลุ่มหนึ่งหลังจากยั่วยุหัวหน้าบางคนให้เกลียดชังกันเองจนแยกตัวออกมา เขาก็ติดตามหัวหน้าโจรผู้นี้
แต่เขามีความสามารถที่แท้จริงดังนั้นหัวหน้าโจรจึงให้ความสำคัญแต่ก็ระมัดระวังในตัวเขา
เมื่อเห็นว่าเรื่องของตัวเองถูกยก
