อรับ!” แววตาของหยางชูสั่นไหวเล็กน้อย
โจรคนอื่นเมื่อเห็นฉากนี้ก็ตะโกนขึ้นบ้าง “ข้าน้อยเองก็เต็มใจ! คุณชายให้ทำงานหนักข้าน้อยก็จะทำงานหนักเลี้ยงม้าก็ทำได้ขอรับ!”
“ใช่ๆๆ! ข้าน้อยมีแรงมาก!”
อาสวนลังเล “คุณชาย…พวกเรายังขาดแรงงานจำนวนหนึ่งไม่อย่างนั้น…”
หยางชูเหลือบมอง “ขาดคนแล้วทำไมไม่ประกาศรับ ข้าไม่ขาดแคลนเรื่องเงิน เจ้าจะให้ข้าเลี้ยงลูกเสือลูกจระเข้หรืออย่างไร”
พวกโจรเมื่อเห็นท่าทีว่าตนเองจะไม่รอดต่างคนต่างยอมสละทุกอย่างที่มีให้อีกฝ่าย
“ไม่นะขอรับ! คุณชาย ข้าน้อยจะซื่อสัตย์จงรักภักดีท่านจะให้ข้าน้อยทำอะไรข้าน้อยก็จะทำ”
“ใช่ๆๆ ไม่มีค่าจ้างให้ก็ได้ขอรับ ขอเพียงไม่หิวตายข้าน้อยก็ทำงานได้แล้ว ทาสที่ท่านซื้อมาไม่สามารถทำงานหนักได้เท่านี้หรอก”
“ข้าน้อยพอมีเงิน! ข้าน้อยเก็บเงินไว้ในกระท่อมจำนวนไม่น้อยข้าน้อยยกให้ท่านหมดเลยขอรับ!”
“ข้าน้อยรู้สถานที่ที่หัวหน้าซ่อนเงินไว้ขอรับ!”
หัวหน้าโจรตกตะลึงและมองดูคนของเขาที่ทอดทิ้งตนจนหมด
………………
[1] เทเม็ดถั่วออกมาจากกระบอกไม้ไผ่ : พูดตรงๆ ชัดเจน ไม่ปิดบัง
