ูกกระบี่อันแหลมคมตวัดกลางกายทั้งที่ยังไม่ทันได้โต้กลับ
เมื่อกระบี่หยุดลงพื้นหญ้าแทบจะอาบไปด้วยเลือด
หยางชูถอนหายใจด้วยความโล่งอกและสั่งอาสวนว่า “ยังมีคนหนีรอดไปได้ ค้นหาโดยเร็วอย่าให้พวกมันทำร้ายผู้คน และอย่าปล่อยมันไปแม้แต่คนเดียว”
“ขอรับ” หยางชูหันหลัง และเดินไปที่สถานที่ก่อสร้าง
แต่ยังไม่ทันได้ไปถึงก็ได้ยินนายช่างโหวพยายามใช้วาทศิลป์โน้มน้าวหมิงเวยสุดชีวิต แต่สายตาที่แอบมองอีกด้านหนึ่งอย่างเงียบๆ ได้ทรยศต่อเขาไปแล้ว
“ไม่จำเป็นต้องดูแล้ว!” นายช่างโหวได้ยินเสียงนี้หัวใจของเขาตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม
ในความมืดมิดคุณชายมาพร้อมกับกระบี่ในมือฝีเท้าของเขาแผ่วเบากระบี่ในมือมีเลือดไหลหยดลงพื้นตามทางที่เดินผ่าน คุณชายผู้สูงศักดิ์กลายเป็นจ้าวแห่งการเข่นฆ่าในชั่วพริบตาจิตสังหารของเขารุนแรงมาก
หยางชูยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเขาอีกฝ่ายกวาดสายตามองแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พวกมันตายเกือบหมดแล้วเจ้าอยากตายตามไปด้วยหรือไม่”
“….”
หลังจากเงียบไปชั่วขณะหนึ่งนายช่างโหวก็คุกเข่าเสียงดัง ‘ตุบ’ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน “ข้าน้อยสมควรตายข้าน้อยคิดว่าแม่นางยังเด็ก ใจอ่อนง่ายจึงคิดอยากหนี…คุณชายโปรดเมตตาข้าน้อยด้วย! ขอเพียงคุณชายไว้ชีวิตข้าน้อยภายภาคหน้าข้าน้อยจะทุ่มเทสติปัญญาเเละความสามารถให้ท่านตราบจนชีวิตหาไม่!”
หยางชูพ่นลมหายใจเขาขี้เกียจที่จะมาสนใจคนต่ำทรามผู้นี้ เมื่อครู่ยังดูเด็ดเดี่ยว และองอาจผึ่งผายมาตอนนี้
