เอาแต่พูดว่าข้าน้อยๆ
หมิงเวยมองเขาด้วยรอยยิ้ม “คนอย่างข้าน่ะเป็นคนพูดดี แต่ว่าชอบใช้ความชั่วร้ายสยบความชั่วร้ายมากกว่า!”
ทันทีที่พูดจบนายช่างโหวก็เห็นใบมีดบางๆ พุ่งออกมาจากนิ้วมือของนาง เร็วราวดั่งสายฟ้าพริบตาเดียวมันก็พุ่งมายังหน้าอกของเขาทันที เขาก้มศีรษะลง มองกริชที่ปักอยู่ที่หน้าอกด้วยความตกใจ ดวงตาของเขาเบิกกว้างไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันเป็นความจริง
เขากำลังจะตาย ตายเช่นนี้น่ะหรือ
ไม่ ต้องไม่ใช่ความจริง!
เขาไม่อยากตาย ไม่อยากตายจริงๆ!
เมื่อนึกถึงลูกหลานตระกูลอันมีเกียรติตกมาอยู่จุดๆ นี้ได้เพราะอะไรกัน ไม่ใช่เพียงเพื่อช่วยชีวิตน้อยๆ หรอกหรือ เขาสามารถละเลยคุณธรรม สามารถละทิ้งศักดิ์ศรีได้ แม้แต่ชื่อเสียง และความหยิ่งในศักดิ์ศรีก็ถูกโยนทิ้งไปพร้อมกัน
แค่นี้ยังไม่พอหรือเขาแค่ต้องการมีชีวิตอยู่ก็เท่านั้น!
เมื่อความตายกำลังมาเยือนดวงตาของนายช่างโหวคลอไปด้วยน้ำตา ประสบการณ์ในชีวิตนี้แวบเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว รายละเอียดมากมายที่มองข้ามไปก่อนหน้านี้ก็ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน
ใช่แล้วยามที่เขาก่อเหตุโกงในตอนนั้นเป็นเพราะเขาทำตัวไร้สาระคิดว่าตนเองถูกยกย่องว่าเป็นผู้ที่มีความรู้ความสามารถมากถูกผู้อื่นชื่นชมก็เลยเขียนบทความให้ผู้อื่น ผู้ใดจะรู้ว่าจะค้นพบแหล่งที่มาในภายหลังเขาจึงถูกตัดสิทธิ์
นอกจากนี้ยังมีครอบครัวใหญ่ที่ขโมยที่ดินครอบครัวของเขาไปเป็นที่ที่เขาหามาด้วยตนเองเป็นเพราะไม่อาจทนดูกับงาน
