เลี้ยงที่จัดขึ้นอย่างสมเกียรติเขาจึงแอบเขียนกลอนสาปแช่งไว้ที่หน้าประตูกลางดึก…
ต่อมาลูกของเขาล้มป่วย หากเขาไปขอความช่วยเหลือจากมิตรสหายหรืออาจไปขอระดมค่าหมอลูกของเขาก็อาจจะมีทางรอด แต่เขากลับหัวแข็งไม่ยอมก้มหัวให้ผู้ใด
ท้ายที่สุดใจของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่แค้นเคืองเป็นปฏิปักษ์ไปทั่วทุกที่ ชักนำผู้อื่นให้บทเรียนแก่เขาจนต้องออกจากบ้านเกิดไป
แม้เป็นเช่นนี้เขาก็อาศัยความสามารถของตัวเองเป็นอิสระไปวันๆ ต้องต่อสู้กับผู้อื่น หลังจากค้นหาสำนักหลายแห่ง ก็ล้วนถูกปฏิเสธไปหมดเพราะเขาก่อปัญหา สุดท้ายเขาจึงไม่สามารถอยู่ต่อได้สักที่
หลังจากนั้นเขาก็ได้พบกับโจร เพื่อให้ตัวเองมีชีวิตรอดตนจึงกลายเป็นโจรไปด้วยเป็นไปอย่างทีละก้าวจนมาถึงตอนนี้…
หากเขาได้รับโอกาสอีกครั้งเขาจะไม่ทำอย่างแน่นอน เขาต้องแก้ไขความผิดพลาดและใช้ชีวิตให้ดี…สวรรค์ได้ยินหรือไม่ให้โอกาสเขาอีกครั้งเถิด เขาจะไม่หาเรื่องใส่ตัวอีกแล้ว!
เขาคิดว่าตนเองคิดในใจ แต่กลับไม่รู้ว่าตนเองตะโกนคำเหล่านี้ออกมา
หมิงเวยมองลงมาที่เขาและกล่าวว่า “ยังร้องขอชีวิตทั้งๆ ที่ความตายกำลังมาเยือน รู้จักกลับตัวกลับใจเสียด้วย”
พูดจบก็เกิดแสงสว่างวาบใบมีดคมถูกดึงออกจากอกของเขา และกลับมาที่แขนเสื้อของหมิงเวย นายช่างโหวได้ยินนางพูดกับหยางชูอย่างชัดเจน
“ยังไว้ชีวิตเขาได้”
หืม…หมายความว่าอย่างไร ทำไมเขายังไม่ตาย
หน้าอก…เหมือนจะไม่เจ็บ
ความคิดตีกันอยู่ในหัวนายช่างโหวเ
